kkai-lee

Μες την αγέλη

2011-12-10T12:12:00.001+01:00

Αφιερωμένο στους οίκους

και στους παραοίκους

Μες την αγέλη

Συναγελαστήκαμε κι απόψε

Ονειρευτήκαμε ταυτόσημα όνειρα

γεμάτα με τρυφερά κατσίκια

Ουρλιάξαμε και απόψε με copy paste ουρλιαχτά

κοιτάζοντας το χαμένο στην νύκτα φεγγάρι

γκρίζο και καταδικασμένο

να επιχειρεί salto mortale

στην φλεγόμενη πόλη

Σαν νέοι Νέρωνες

καταφέραμε κι απόψε

να παγώσουμε αίματα

Αύριο η μέρα θάναι και πάλι δική μας

Σε μια έσχατη σκέψη,

συμφωνήσαμε με τη συνείδηση μας

Είμαστε λύκοι

Μια πεταλούδα πέταξε

2011-08-06T06:58:00.005+02:00

Μια πεταλούδα πέταξε

Για λίγο μόνο

Κάποια στιγμή

άθελα της, μας παρέσυρε

Πετάξαμε για λίγο μαζί της

Από ψηλά είδαμε κήπους πολύχρωμους

Πουλιά που κελαηδούσαν
Ποτάμια με ολοκάθαρα νερά να τρέχουν

Παιδιά να παίζουν.

Αυτός ο κόσμος είναι ο δικός μου, είπε,

μα και δικός σας

Στο δρόμο ήρθε η βροχή,

της τσαλάκωσε τα φτερά

Πόνεσε

Πόνεσε πολύ

Ποτέ δεν παραπονέθηκε

Ενώ θα έπρεπε

Μόνο συνέχιζε να πετά

Αυτός ο κόσμος έλεγε είναι ο δικός μου,

μα και δικός σας

Κάποια στιγμή

Την εγκατέλειψαν οι δυνάμεις
Έγειρε απαλά, αθόρυβα στο χώμα

Κείνη την ώρα, μια άλλη πεταλούδα, άυλη,

πέταξε από μέσα της

Για μερικές στιγμές γονατίσαμε στο φρέσκο χώμα

και την ακουμπήσαμε

Αποχαιρετώντας την,

πήραμε όση δύναμη είχε απομείνει

Ξεχείλισε η ψυχή μας

Στο δρόμο της επιστροφής,

ήταν πια νύχτα

Κοιτάξαμε κάτω,

Πολύχρωμα φώτα αναβόσβηναν γλυκά

Ακούγονταν μουσικές, τραγούδια,

φωνές παιδιών

Αντανακλούσε το φως του φεγγαριού

στο πράσινο ποτάμι,

Ο απόηχος, ταξίδευε τα λόγια της

Κτυπούσαν παιχνιδιάρικα

Στους ασπρισμένους τοίχους των σπιτιών

της πόλης των ονείρων της

Τρύπωναν στα παράθυρα

στις ανοικτές τις πόρτες

Κάθονταν σαν άσπρα περιστέρια

στα ακροκέραμα,

στα γείσα,

«Αυτός είναι ο κόσμος μου
μα και δικός σας»
«Αυτός είναι ο κόσμος μου

μα και δικός σας»

Σε λίγο θα ξημερώσει και οι κήποι θα είναι εκεί

Τα σπίτια θα είναι εκεί, τα παιδιά, τα πουλιά,

η ελπίδα,

Όλα θα είναι εκεί

Μια πεταλούδα πέταξε

για τόσο λίγο

Και μας παρέσυρε

σε κόσμο όμορφο

Το δικό της

Για την Ελένη,

που έφυγε νωρίς.

Η άλλη μαντίλα

2011-05-27T21:54:00.005+02:00

Εθαύμασα τες

Την πρώτη είδα την την Κυριακή στες εκλογές।

Επήεν να ψηφίσει.

Εν εθεώρησε δικαιολογία την μαντίλα της για να μεν πάει.

Εθεώρησε ότι η ψήφος εν σημαντική για μιαν καλλύττερη κοινωνία.

Την δεύτερη είδα την Τετάρτη στην επιχερηση της. Το ίδιο ενθουσιωδη όπως πριν, που δεν επαίρναν καν που το μυαλό της τούτο το ζήτημα.

Την Τρίτη είδα την Πέμπτη την νύκτα να αναλύει με σθένος ένα εξειδικευμένο θέμα, για την οργάνωση της ανάπτυξης, μπροστά σε ένα μεγάλο ακροατήριο.

Τζιαι τες τρείς με τες μαντίλες τους.

Να επιμένουν για έναν καλλύττερο αύριο για τα παιθκιά τους τζιαι για τον κόσμο

Εθαύμασα τες

Το ζήτημα της άλλης μαντίλας, χρειάζεται να το φιλοσοφήσουμε γιατί θα καταλάβουμε πολλές αλήθκιες της ζωής.

Θα πουλήσω το ρολόϊ

2011-04-29T18:52:00.014+02:00

"Θα πουλήσω το ρολόϊ
και θα πάρω κομπολόϊ
να μετράω τους καημούς
και τους αναστεναγμούς"

Γιατί ?

Επειδή, αντί για ξυπνητήρι με κουδούνι
ή ξυπνητήρι με πιιιι - πιιιι
έχω ράδιο - ξυπνητήρι.

Ως αποτέλεσμα ξυπνώ πολλές φορές με κανένα
ευχάριστο τραούδι

Τες παραπάνω όμως φορές
ακούω έναν τύπο ( όνομα και μη χωριό ) να φωνάζει ούλλο νεύρα, να του φταίουν ούλλοι τζιαι ούλλα,

Κυριολεκτικά να φκάλλει αφρούς που το στόμα

Tζιαι η δημοσιογραφίνα να του σύρνει σπόντες
τζιαι τζιείνος παραπάνω να παίρνει φωθκιά

Τζιαι άμαν τα πεί ο τύπος τζιαι τελειώσει
( εν ξυθυμανίσκει ποττέ του ),
μπαίννουν άλλοι στη συζήτηση
τζιαι λαλούν τα δικά τους

Άλλοι με νεύρα ( όϊ σαν τα δικά του, τα δικά του δεν συγκρίνονται )
τζιαι άλλοι πιο ήπια

Τζιαι η δημοσιογραφίνα να συνεχίζει απτόητη να σύρνει λάδι στην φωθκιά

Εν έσιει σιειρόττερο πράμα
να ξυπνάς γαλήνια τζιαι πριν καλά - καλά
να αννοίξεις τα μμάθκια σου
να ακούεις τον τύπο να φωνάζει ούλλον νεύρα.

Πώς θα πάει η μέρα σου καλά?

Τζιαι εν κανεί τούτο.

Να τελιώννει ο τύπος τζιαι πριν πεις Δόξασοι ο Θεός, να αρκεύκουν οι διαφημήσεις,

Τζιαι να σου μπίουν μέσα στον εγκέφαλο
να γοράσεις το έναν τζιαι το άλλον
αρνάκι φτηνό, χοιρινό τόσα ευρώ, ρύζι, ζάχαρις, σαπούνια, ρολά, τόσα σεντ, τζιαι έναν συν έναν δωρεάν τζιαι οι τιμές εν τιμές ευκαιρίας, τωρά που εν Πάσκα, που εν Χριστούγεννα που εν Φώτα που εν καρναβάλια, που εν σήκωσες, που εν αρκή του μήνα που εν τέλος του μήνα, που εν νηστείες, που έννεν νηστείες, που ανοίξαν τα σκολεία, που εκλείσαν τα σκολεία τζιαι να μεν έσιει τελειωμόν

Μα που το πρωϊ ξημέρωμα σιορ?

Εν κρίμα ο κόσμος

ΕΛΕΟΣ - ΕΛΕΟΣ πκιον

Έτσι τζιαι εγιώ αποφάσισα το

Θα πουλήσω το ρολόϊ
τζιαι θα πάρω κομπολόϊ

Στο κάτω – κάτω,

( Αφού τελικά ούλλα εκαταντήσαν θέμα αγοράς τζιαι πούλησης ),

θα είμαι τζιαι εγιώ χρήσιμος στην κοινωνία,

τζιαι στο σύστημα

Έσιει κανέναν μουσhτερή ( πελάτη ) για το ρολόϊ ?

Έχουμεν ακόμα ελπίδες

2011-02-13T13:55:00.011+01:00

Γυρίζει θυμωτά ( με θυμό ) τζιαι λαλεί μου,

( Ήταν μια κορούα ( κοριτσάκι ) 4, 5 χρονών )

Κύριε, Μεν πατάς τα χόρτα, εν με τούτα που ταΐζω

τη σιελονούα μου. ( χελωνίτσα )

Εκοίταξα χαμαί τζιαι είδα ότι δίπλα που τα χόρτα είσιεν νησούθκια

( νησάκια ) που χώμα

Επροσπάθησα τζιαι επάτησα πάνω σε τζείνα τα νησούθκια

¨Συγνώμην¨ είπα,

¨Εν το ήξερα¨ , εδικαιλολογήθηκα

¨Χα¨ είπεν μου

Πάλαι θυμωτά.

Εχάρηκα το.

Ίσως έχουμεν ακόμα ελπίδες

Εσκέφτηκα.

Παρεμπιτόντως

" Ήρτεν η άνοιξη "

( ( Να ) ακόμα μια ένδειξη ).

Το λιοτρόπι

2011-01-27T19:29:00.007+01:00

Τόλμησε το μοναχικό λιοτρόπι

Γύρισε το βλέμμα από την άλλη

Αμφισβήτησε τον ίδιο τον ήλιο, το Θεό του

Μέτρησε τα πάθη του. Παραήταν πολλά να τα αντέξει

Έφτυσε στο χώμα με σιχασιά

Έβρισε μέσα από τα σφιγμένα δόντια του

Τόλμησε το μοναχικό λιοτρόπι

Γύρισε το βλέμμα από την άλλη

Εκείνος ήταν πολύ μικρός για να αντέξει την προσβολή

έστειλε τις ακτίνες του και του έκαψε το μίσχο

Τα άλλα λιοτρόπια έβοσκαν φως

αμέριμνα στο κίτρινο λιβάδι

Γονατισμένα μπρος στο μεγάλο τους αφέντη

ακολουθώντας ευλαβικά την τροχιά του

εξαγόραζαν τη σωτηρία τους

Ούτε και τώρα άκουσαν το βογκητό

του αδελφού τους καθώς μόνος ξεψύχαγε

Όπως μόνος έζησε

καταμεσής στο κίτρινο λιβάδι

Καλά Χριστούγεννα

2010-12-17T19:59:00.011+01:00

Πάνω στο τραπέζι ( ταμπλώ του πινγκ-πονγκ ) στον καφενέ – σύλλογο, είσιεν απλωμένα διάφορα παιχνίθκια τζιαι άλλα αντικείμενα.

Μολύφκια, πέννες, κουτσακοτήρκα ( μανταλάκια ) φούσκες, ,( μπαλόνια ), αυτοκινητούθκια, κατσαμπούνες, ( ??? ) κούκλες, πισκόττα, σιοκκολάτες τζιαι διάφορα άλλα πράματα της εποχής.

Είσιεν τζιαι έναν τρενουί ( τρενάκι ) που ήταν το μεγάλο δώρο. Ομπρός ( μπροστά ) που ούλλα τα παιχνίθκια είσιεν τζιαι έναν νούμερο.

Μπροστά που το τρενούιν το νούμερο ήταν το 18.

Το τρενούιν ήταν σκουρόχρωμο, τζιαι εκινήτουν με τες παταρίες, μεγάλη υπόθεση για την τότε εποχή, τζιαι σε κάθε λλίην απόσταση εσφύραν ( ουουου – οουουου ).

Εμαγεύτηκα.

Άρκεψα τζιαι παρακάλουν τον Θεό πέρκει ( μακάρι ) να είμαι εγιώ ο τυχερός που θα το κερδίσει.

Εγοράζαν ούλλοι λαχνούς ( μισό σελίνι τον ένα ). Επκιάνναν τον λαχνόν τους που το σακκουλλούιν τζιαι οι υπεύθυνοι του συλλόγου εδειούσαν τους το δώρον που εκερδίζαν.

Εγώ ήμουν μονοδείκλητος πάνω στο τρενούιν.

Τίποτε άλλον δεν θα με έκαμνεν ευτυχισμένον.

Ετραβήσαν τον λαχνόν τους πάνω που τους μισούς τζιαι κανένας τους εν εκέρτισεν το τρενούι.

Είχα ελπίδες.

Ετράβησα τζιαι εγιώ έναν αριθμό τζιαι το θαύμα εγίνηκεν.

Ήταν το 18.

Αμέσως εγίνηκα το πρόσωπο τζείνων των Χριστουγέννων . Μα εμέναν έν με ένοιαζεν. Ήμουν ευτχισμένος που εγίνηκεν δικό μου το τρενούι.

Έφυα τζιαι επήα στο σπίτι μου τζιαι άρκεψα να παίζω. Έπαιζα, έπαιζα ώσπου τζιαι ελείψαν οι παταρίες.

Αθθυμούμαι ότι έππεσα την νύκτα στο κρεβάτι τζιαι εν ετζοιημούμουν που την αγωνία μου να ξημερώσει για να ξαναπαίξω με το τρενούιν μου, που ήταν σταθμευμένο δίπλα που το μαουλούτζιην ( μαξιλάρι ) μου.

Τόσον ακριβά ήταν τα δώρα πριν 45 χρόνια τζιαι τόσο δυσεύρετα.

Καμιάν φοράν έπρεπε να το κερδίσεις το δώρο για να το αποκτήσεις, γιατί να το γοράσεις ήταν αδύνατο.

Ήταν που τα καλά μου τα Χριστούγεννα.

Θθυμούμαι τα ακόμα με αγάπη τζιαι νοσταλγία

Εύχομαι σε ούλλους Καλά Χριστούγεννα τζιαι να αποκτήσει ο καθένας τζείνο που επιθυμεί.

άτιτλο

2010-10-17T20:01:00.003+02:00

Ένα σύνθημα που κινδυνεύει να θεωρηθεί εκτός τόπου και χρόνου

( Τι λες ρε φίλε ?

Άλλα μας απασχολούν

Που το θυμήθηκες ? )

Έτο, Είδα κάτι φιλμάκια στο you tube τζιαι ήρτε μου

Συγχωρείστε με για την ενόχληση

Ο Τζιήμης

2010-10-14T18:34:00.010+02:00

Ο Τζιήμης

Ο Τζιήμης ήταν ένας καλός άθθρωπος
Λλίον παρεξηγημένος, μα μόνον που πλάσματα που εν ηξέρουν
να συγκόφκουν. Οι πιο πολλοί αγαπούσαν τον

Είσιεν δίαφορες ιστορίες ο Τζιήμης τζιαι πολλές φορές οι χωρκανοί
ελαλούσαν τες μες τους καφενές τζιαι στες συναναστροφές τους
τζιαι εγελούσαν.

Έχθρούς εν είσιεν ο Τζιήμης

Μόνο φίλους. Τζιαι άμαν τον επηράζαν, ανταπόδιδεν το,
πάντα όμως με καλοσύνη

Ο Τζιήμης εξεχώριζεν ιδιαίτερα για έναν χαρακτηριστικόν του

Ηταν τίμιος τζιαι ίσιος άθθρωπος.

Ελάλεν πάντα την αλήθκειαν
με οποιοδήποτε τίμημα

Ο Τζιήμης εν έθελε να χρωστεί σε κανέναν
τζιαι άμαν έκοφκε μέσα έκαμνε τη γη πηγή
να έβρει τρόπο να πάρει πίσω τα χρωστούμενα.

Αν δεν εκράτεν θα έρκετουν να σου πεί ότι εν εμπορούσε να ανταποκριθεί.
Θα σου ελάλεν ότι στες τόσες του μηνός εννάρτω να σε ξοφλήσω τζιαι έρκετουν. Εμπόρηεν να μεν έσιει να φάει να μεν έσιει να πιει, αλλά εφύλαεν τα ρυάλια του τζιαι έρκετουν την ημέραν τζιαι την ώρα που σου ελάλεν τζιαι έφερνεν τα.

Ήταν πολλά ίσιος άθθρωπος.

Εννα σας διηγηθώ μιαν ιστορία του που φανερώνει ακριβώς τον χαρακτήρα του

Κάποτε στον καφενέ, άμαν εν έβρισκε κανέναν σύντροφο να παίξει μαζί του ττάβλι

Έπαιζε μόνος του.

Εκάθετουν πας την μιαν καρέκλα. έστηννε τες πέτρες τζιαι έτασσε.

Αν έπρεπε να παίξει πρώτος έπαιζε. Αν ήταν δεύτερος έπαιζε δεύτερος. Αποκλείεται να εγέλαν του εαυτού του.

Αμαν έσυρνεν τη ζαρκάν του εσκέφτετουν τζιαι έκαμνεν τζείνον που θα έκαμνεν αν έπαιζε με οποιοδήποτε άλλον.

Υστερα επήαιννεν στην απέναντι καρέκλα τζιαι έσυρνεν τα ζάρκα ως αντίπαλος.

Να μεν τα πολλυλοούμεν, ύστερα που κάμποσην ώρα πήαιννε - έλα, ετέλιωννεν το παιγνίν

Νικητής ήταν, για τζείνος, για ο εαυτός του

Εν υπήρχε περίπτωση να γελάσει του εαυτού του

Άμαν ετέλιωννεν, αν ήταν νικητής, έπηννεν γεμάτος περηφάνια μια κόκα κόλα, για έτρωεν κανέναν λίζο. Αν ήταν ηττημένος ετζιέρναν του εαυτού του που τον ενίτζιησεν την κόκα κόλα, για το λίζο.

Τόσο τίμιος τζιαι ειλικρινής ήταν ο Τζίήμης.

Έναν δείλις είπασιν επέθανεν ο Τζιήμης

Επαραξενευτήκαμεν ούλλοι, ήρτεν μας ανάποδα
γιατί δεν ήταν ούτε άρρωστος ούτε γέρος

Μες τη λύπη μου εσκέφτηκα τζιαι έκαμα έναν σενάριο
για τον τρόπο που επέθανε.

Έτσι σαν ήταν μες το κρεββάτιν του, ήρτεν ο χάρος τζιαι είπεν του:

Άτε Τζιήμη πάμεν τζιαι ήρτεν η ώρα σου

Ήρτα να σε πάρω...

Ο Τζιήμης επάωσεν που τον φόον του

μα παραπάνων εξαφνιάστηκεν.

Εν επερήμενεν τόσο γλήορα τουτον τον μουσαφίρη

Θα σου δώκω όμως μιαν ευκαιρία, λαλεί του ο χάρος

Άκουσα αρέσκει σου να παίζεις ττάβλι

Εν αλήθκεια, αρέσκει μου λαλεί του, ο Τζιήμης

Εντάξει λοιπόν, θα παίξουμεν ττάβλι,

λαλεί του ο χάρος

Αν με κερτίσεις θα σε αφήκω να ζήσεις. Αν σε νιτζιήσω θα σε πάρω μαζί μου

Δέχεσε ?

Δέχουμε λαλεί του ο Τζιήμης, τζι' έτρεμεν σαν το φύλλον

Τζι’ αρκέψαν το παιγνίν.

Ετάξασιν

Πρώτος έπαιξεν ο χάρος

Τέσσερα δύο κάμνω πόρταν, έξι άσσον φκαίννω έξω,
Τέλος πάντον, εξάρες ο ένας, τόρτζια ο άλλος, επροχώραν το παιγνίν.

Εθαύμασεν τον ο χάρος πόσον ίσια τζιαι τίμια έπαιζεν

Εσυμπάθησεν τον

Εμειναν δκυο πέτρες του Τζιήμη τζιαι τέσσερις του χάρου

Έπαιζεν ο χάρος.

Σύρνει τα ζάρκα του τζιαι έφερεν εξάρες.

Του Τζιήμη ελυγίσαν τα πόθκια του, έχασεν το χρώμαν του τζιαι τη συντυσιάν του

Εμετάνωσεν το ο χάρος τζιαι ελυπήθηκεν τον το γέρημον τον Τζιήμη

Έχωσεν μάνι μάνι με το μανίτζιην του τα ζάρκα,
τζιαι λαλεί του

Έξι πέντε, παίξε Τζιήμη
Έλα τα ζάρκα τζιαι παίξε
εν η σειρά σου

Όϊ χάρο, έννεν έξι πέντε που έφερες

Εν εξάρες

Εν καταδέχουμαι να σε νιτζιήσω με το ψέμα

Πιάστες πέτρες σου
πκιάς την τζιαι την ψυσιήν μου

Έτσι εφαντάστηκα πως επέθανεν ο Τζιήμης

Τίμιος τζιαι ίσιος

Μια σπίθα

2010-10-10T11:00:00.004+02:00

Ήμουν μια σπίθα

Πέρασα ξυστά από την αγάπη

Έσκισα για μια στιγμή το σκοτάδι μου

Νόμισα τον εαυτό μου αφέντη του φωτός

Στο διάβα μου έφεξα,
ζέστανα μα πιότερο έκαψα

Στο απόγειο,
αμφισβήτησα τον ήλιο,
τον ίδιο το Θεό μου

Με σκήπτρο ένα καλάμι
μεσουράνησα

Φόβισα
Είδα ματόκλαδα να κλείνουν
μπροστά στη λάμψη της πυγμής μου

Είδα να γονατίζουν
μπροστά στης νιότης μου το θάμπος

Μέθυσα
μπροστά από ένα καθρέφτη πλάνο
στη θέα του γυμνού κορμιού μου

Αποφάσισα τότε ανέκκλητα

Ήμουν και εγώ Θεός

Νόμισα

Μα ήμουν μια σπίθα μόνο

που πέρασε ξυστά από την αγάπη

Με άνθρακα ψυχή

Μονάχα αυτό

Σιερετώ τους φίλους μου.

Θέλω να πω πολλά αλλά πολλές φορές

( συγχωράτε με ) έρκουνται μου έτσι,

όπως τε αζίνες.

Άμαν τα προκάμω γράφω τα.

Αν δεν τα προκάμω, χάννουνται

ή μπορεί να κρύφουν μες την ψυσιήν μου

ποιος ιξέρει

Ταπεινά

Kkai Lee

Ο Αγωγιάτης και η πουτάνα ζωή

2010-10-01T19:01:00.005+02:00

Wheat Field with a Lark
Vincent Van Gogh

Ο Αγωγιάτης και η πουτάνα ζωή

Παίρνει δρόμο, δρόμο αφήνει
ώσπου τον βρήκε η νύκτα

Έφαγε το τελευταίο του ξεροκόμματο,
ήπιε το στερνό του ρακί,
έβαλε το σταυρό του
κι’ αποκοιμήθηκε.

Για μαξιλάρι είχε μια πέτρα

Για στρώμα την μάνα γη.

Ήταν μια νύκτα άναστρη
Όχι σαν τις άλλες

Φύλλο δεν κουνιότανε
Ούτε σκυλιά γαβγίζανε
Ούτε η κουκουβάγια πέρασε
Ούτε αλαφροπέταξε ο Γκιώνης

Όλα ήταν πρωτόγνωρα βουβά

Εκείνη τη νύκτα δεν ονειρεύτηκε
Μέτρησε μόνο τις μέρες του

Πέρασε flashback τη ζωή του,

Χαμογέλασε
μα πιο πολύ δάκρυσε,

Φτάνει : Είπε, φτάνει

Τώρα θέλω να κοιμηθώ
στην αγκαλιά της γης

Με μια πέτρα προσκεφάλι

Μα ο καλός Θεός
ούτε κι απόψε τον άκουσε

Το πρωί ξύπνησε πάλι βήχοντας

Έφτυσε κατά γης

Πουτάνα ζωή, είπε
Πάλι μου την έφερες

Και ξαναπήρε δρόμο

Κατά το απομεσήμερο

Ένας κορυδαλλός από το διπλανό
αθέριστο χωράφι
με τις κόκκινες παπαρούνες
του σφύριξε,

Χαμογέλασε,

Πουτάνα ζωή

Είπε

Πουτάνα

Λεωφορείο ο Πόνος

2010-09-26T10:57:00.006+02:00

Λεωφορείο ο Πόνος
1974

( Στιγμές – πραγματικότητες της Κύπρου )

Επήεν με την ελπίδα πως εννά εστράφηκεν.
Πως εννάν μεσα σ’ έναν που τα λεωφορεία

Ιντα λοϊς τα έφερεν η μοίρα ( η μοίρα ? )
Τέλος πάντων

Έρκουνταν τα λεωφορεία το έναν μετά το άλλον
Εβούραν ο κόσμος ταπισόν τους

Τζείνοι που μες τα λεωφορεία, εσιερετούσαν, εκλαίαν, εγελούσαν

Εν το επιστέφκαν με τζείνα που επάθαν πως θα εγλιτώνναν

Τι κακον μας ήβρεν τουντο καλοτζιαίριν ?

Εκατεβάννασιν ένας ένας τζιαι εχάννουνταν μες τες αγκαλιές τους δικούς τους

Μανάες, τζιυρούες, αρφούες, γεναίτζιες, παιθκιά, εγίνουνταν έναν κουβάριν

Ετέλιωσεν ο εφιάλτης,
άφηκεν τα σημάθκια του, μα ετέλιωσεν

Τζείνη η γέρημη, αρώταν για τον δικόν της

Είδετε τον Γιωρκήν? Ήταν μαζί σας ο Γιωρκής ?

Εχάννετουν η αδύναμη φωνή της μες τζείνον ούλλον το βουητόν

Έρκουνταν τζιαι εφέφκαν έναν - έναν τα λεωφορεία

Έμεινεν μόνον έναν, το τελευταίο.

Ελλιάναν τέλια τζιαι οι ελπίδες της

Είδετε τον Γιωρκήν? ήταν μαζί σας ο Γιωρκής ?

Ήρτεν το τελευταίον λεωφορείο. Εν είσιεν άλλον

Εδίθην πάνω του

Εκατέβηκεν τζιαι ο τελευταίος αιχμάλωτος

Έμεινεν διμμένη πας τζείνον το λεωφορείον
με κάτι ξυφτισμένα συρματόσσιηνα
που ετρυπούσαν το κορμίν της

Τζιαι άμαν εξεκίνησε το λεωφορείον
επήρεν την μαζί του κάμποσον τόπον

Ετρίφτην το κορμίν της πας τον άσφαλτον

Εγεματώθηκεν του άλλου κόσμου.

Ετρέχαν γέματα που τα σιέρκα
που τα πόθκια, που το κορμίν της ούλλον
Τζιαι που την καρκιάν της ποταμός

Σε μιαν στροφήν επέταξεν την το λεωφορείον
σε έναν χαντάτζιην γεμάτον μουττερές πέτρες, αγκάθκια
τζιαι γυαλιά σπασμένα

2010

( Στιγμές – πραγματικότητες της Κύπρου )

Τριανταέξι γρόνους σαν να τζιαι έζιεν μες τζεινον το χαντάτζιην

Τριανταέξι γρόνοι εν εκαταφέραν να κλείσουν τες πληγές της

Το 74, εν έξερεν τι σημαίνει DNA.
Κανένας εν έξερεν

Τωρά, μες το χαντάτζιην της, αντί λεωφορείον καρτερά
ταυτοποίησην του DNA

Άραγες σου εννα φανεί τυχερή τούτην την φορά ?

( Σάββατο μεσημέρι 25 Σεπτεμβρίου 2010 στο καφέ Gloria
Σελίδα 24 της εβδομαδιαίας City free express ).

Ήταν που ήταν πικρός ο καφές.

( Στιγμές – πραγματικότητες της Κύπρου )

Θέλω να γοράσω ποδήλατο

2010-09-17T21:19:00.004+02:00

Θέλω να γοράσω ποδήλατο

Θέλω νάσιει δύναμον τζιαι φανάρι
Τζιαι σκάλα τζιαι πατίδι τζιαι κουδούνι

Θα γοράσω πόμπα να το πρίσσιω

Θα το γρασάρω, θα γοράσω γόμμες τζιαι ππάτσιες
να κολλώ το λάστιχο του άμαν τρυπά

Θέλω ξανά να κάμνω κούρσες με τους φίλους μου

Να πάμεν πίσω που τα βουνά να δούμεν τι έσιει
Ιντα λοις εν ο κόσμος πίσω που τα βουνά του χωρκού μας

Θέλω να γοράσω ποδήλατο

Θα έχω έννοια.

Θα τσιακκάρω τα στόπερ του, τα πατήθκια του,

θα γιαλλίζω τες ακτίνες του

Θέλω να έσιει φτερά, όϊ σαν τούτα τα μοντέρνα
που έν έχουν τζιαι εν σαν τα τίτσιρα

Θέλω να γοράσω τζινούρκον ποδήλατο
Που εν εκατάφερα ποττέ μου, που ήμουν μιτσής να γοράσω

Μόνον έσαζα τα παλιά,
κομμάτι ποδά, κομμάτι ποτζιεί, καδέναν μεταχειρισμένη
με το ζόρι κανέναν τζινούρκον λάστιχο.

Εν θέλω αυτοκίνητον,
Εν θέλω μοτόραν
Εν θέλω γιωτ
Εν θέλω οικόπεδο
Εν θέλω να κερτίσει το λόττο μου
Εν θέλω αύξηση

Θέλω να γοράσω τζινούρκον ποδήλατο

Θέλω ξανά να κάμνω κούρσες με τους φίλους μου
Να πάω ξανά πίσω που τα βουνά

Τζιαι έτσι σαν ποδηλατώ
νομίζω πως θα πάω πίσω, πίσω, πίσω

να συναντήσω την ηλικία της ψυσιής μου

Να ξιφορτωθώ τζείνην την ψεύτιτζιην
που γράφει πάνω
στην ταυτότηταν μου.

Προς Επίτροπον- Ενταύθα

2010-08-22T10:37:00.006+02:00

Αξιότιμε κύριε επίτροπε,

Θα ήθελα να καταγγείλω :

Τους λατόμους που γδέρνουν τη γη μας

Τους φαπρικάρηδες που λερώνουν τα ποτάμια μας

Τις εταιρείες που καίνε τα δάση μας

Τους κυνηγούς που σκοτώνουν στο φτερο τα πουλιά

Τους χορτασμένους που τρώνε το φαΐ μας

Τους διαφημιστές που τρυπούν τα μυαλά μας

Τους δασκάλους που συγχύζουν τα παιδιά μας

Τους παπάδες που μονοπωλούν τους θεούς μας

Τους μεσάζοντες, τους αφέντες, τους δούλους, τους διάφορους, τους αδιάφορους, τους ουδέτερους, τους φανατικούς, τους λοχαγούς, τους μάνατζερ

Αξιότιμε κύριε επίτροπε,

Θα ήθελα να καταγγείλω, τους ποιητές
και αυτούς που καμώνονται τους ποιητές

και όλο λένε
και όλο λένε
και όλο λένε

Αξιότιμε επίτροπε,

Θέλω να με καταγγείλω.

Ο Ασήκωτος πόνος

2010-07-11T11:43:00.012+02:00

Ο Ασήκωτος πόνος

Για πολλήν τζιαιρόν εσκέφτουμουν να βάλω στο blog μου κάτι που έγραψα παλιά, τα πρώτα γρόνια της προσφυγιάς. Μιαν εποχή που τζιαι να έθελες, εν εμπόριες να πάεις στον τόπο σου.

Τζιαι τωρά ας πούμεν που μπόρεις να πάεις, ο πόνος εν τζιαιν λλιόττερος. Μπορεί ναν τζιαι παραπάνω γιατί βιώννεις ακόμα πιο πολλά το κακόν που εκάμασιν σε τούντον τόπο.

Εθκιεβάσαν το μόνον κάτι φίλοι τζιαι ένας φίλος που την Κοντέα εζήτησεν μου το τζιαι έδωσα του το. Εδίπλωσεν το με εβλάβιαν τζιαι έβαλεν το μες την πούγκα του πουκαμίσου του. Εκατάλαβα πως εσυγκινήθηκε πολλά.

Άμαν εθκιέβασα το Πεύκο της Σταλαματιας ( της το αφιερώννω )

αθθυμήθηκα το πάλαι τζιαι επήρα απόφαση να το αναρτήσω.

"Ηντα σιεις γέρo πρόσφυγα τζιαι oύλλoν πoγιαλώνεις
oι άλλoι χωραττέφκoυσιν τζιαι σoυ τζιαμαί μoυλλώνεις
Ηντα σιεις μέσα στην καρκιά γέρo τζιαι σε παιδέφκει
τζιαι τρώει σoυ τα σωθηκά τζιαι σταλαμήν εν φέφκει"

'Θέλω να πάω έσσω μoυ γιέ μoυ πριχoύ πεθάνω
τoν τόπo μoυ επεθύμησα εμάρανα δαπάνω
Θέλω μεσ στo περβόλι μoυ να ξαναπαρπατήσω
να ζέξω τ'αλακάτι μoυ χoρτάτα να πoτίσω

Θέλω ξανά πoυ την αυκή να πάω να ξιμαντρίσω
τζιαι να τραβήσω στα ψηλά τζιαι δείλις νάρτω πίσω
Θέλω να πάω στoν καφενέ τoυς χωρκανoύς μoυ νάβρω
oύλλoυς, όπως πριν φύoυμε, να με δω ρoύχo μαύρo

Θέλω να πάω στην εκκλησιά πας τov δικό μoυ σκάμνo
τζιαι την γιoρτή τ'Αγίoυ μας σαν πριν να τoυ την κάμνω
Θέλω πάνω στo μνήμα τoυς, τoυς γέρoυς μoυ να κλάψω
τζιαι την καντήλα πoν σβηστή γρόνια να τoυς την άψω

Έσιει τζιαι άλλα πράματα πoυ πεθυμώ να κάμω
ρωτάς γιε μoυ γιατι έν γελώ;

Φooύμε αν μεν πρoκάμω.' "

Τούτον τον φόον είδα τον σε πολλούς γέρους που ήρταν πρόσφυγες στο χωρκόν μου. Οι παραπάνω εν επροκάμαν να πάσιν πίσω. Εφύαν με τον καμόν μες την καρκιάν τους.

Τούντο μαρτύριον εν έσιει τελιωμόν.
Εν πολλήν το κακόν που εγίνηκεν.

Εν πολλής ο πόνος.

Ασήκωτος.

Τούτες τες μέρες, ακόμα παραπάνω.

Ο Ττεμπέλης ο Παναής τζιαι οι εκατον ένας Δράτζιοι

2010-05-01T23:07:00.010+02:00

Εν μια ακόμα παραλλαγή κυπριακού παραμυθκιού.

Προς συμπαράσταση του φίλου Aceras για τες συγκινητικές προσπάθειες που κάμνει για να διασώσει την παράδοση του τόπου μας.

Μιαν άλλην αξιόλογη παραλλαγή εθκιέβασα στο μπλογκ του "ονειροπόλου"

Ο ττεμπέλης ο Παναής τζιαι οι 101 Δράτζιοι

Μια φορά τζιαι έναν τζιαιρόν, είσιεν έναν ττεμπέλη που τον ελαλούσαν Παναή.

Ο Παναής ποττέ του εν εδούλευκεν τζιαι ούλλη μέρα ετζοιμάτουν.

Μιαν ημέραν που εφούρνισεν η γειτόνισσα, έπεψεν στήν μάνα του Παναή ψουμίν βραστόν τζιαι έναν πιάτο φρέσκον μέλι.

Επήεν η φτωσιή η μάνα του, πουκάστo κλίμα που ετζοιμάτουν ο Παναής τζιαι εφώναξεν του να ξυπνήσει για να φάει. ‘Σήκου γυιε μου’ λαλεί του ‘έπεψε σου η γειτόνισσα βραστό ψουμίν τζιαι μέλι να φάεις’
- ‘Άϊσμε μανά’ λαλεί της ‘ να τζοιμηθώ τζιαι είμαι ποσταμένος’.
Μα ήταν ποσταμένος?, έτο εν που το βουρσουλλίκκιν του. Ελάλεν έτσι της μάνας του πέρκει φύει να τον αφήκει.

Άμαν τζιαι φώναξεν του κάμποσες φορές, τούτος εβαρήθηκεν την τζιαι λαλεί της ‘ Άφησμου τα τζιαμαί μανά τζιαι υστερόττερα εννα τα φάω’. ‘Καλό γυιε μου’ λαλεί του. Τζιαι έβαλεντου του τα δίπλα του, πάνω σε μια ξίλενην τάβλα .

Άμαν τζιαι εχόρτασεν τον ύπνον τζιαι που την πείναν η τζυιλιά του εκουρκούριζεν εσκέφτηκεν να φάει. Μα που το βουρσουλλίκκιν του τζιαι που το ττεμπελιόν του, αντί να σηκωστεί έβαλεν το πιάτο πάστην τζυλιάν του. Έκοφκεν το καυκάλλι του ψουμιου, έμπηεν το μες το πιάτον τζιαι ώσπου να το φέρει στο στόμαν του το μέλι έστασσεν τζιαι έτρεσιεν πάνω στο κορμίν του.

Στην πολλή την ώραν εσυνακτήκαν ούλλες οι μουγιες. Όπου τες είσιες έρκουνταν να φάσιν μέλιν που το κορμίν του Παναή. Εκαρκαλίζαν τον θέμα τζιαι σαν ελαοτζοιμάτουν αντινάκτηκε τζιαι εφαράσασιν οι μούγιες τζιαι με μιαν πισκαλιάν εσκότωσεν καμπόσες. Εγέμωσεν η φούκτα του μούγιες σκοτωμένες. Έμεινεν τζιαι εθώρεν τες κάμποσην ώραν σκεφτικός τζιαι ύστερα, δουλειάν εν είσιεςν να κάμει, άρκεψεν να τες μετρά.

Μια, θκιό, τρεις, εμέτρησεν τες ούλλες. Ήταν εκατόν μούγιες σκοτωμένες.

Άμαν τες εμέτρησεν σαννα τζιαι κάτι εμπήκεν μες τον νουν του.

Εχαίδεψεν λλίον τα γένια του τζιαι εφώναξεν της μάνας του

- ‘Πέμου γυιε μου’, λαλεί του.
- ‘Μανά’ λαλεί της, ‘Να πάεις τζεικάτω στον κωμοδρόμο τζιαι να του παραντζείλεις έναν μιάλον σπαθίν, ίσια τόσον’ τζιαι έδειξεν της ως τον νόμον του, 'τζιαι να του πεις να γράψει πάνω με γρυσά γράμματα, «ΠΠΕΣΟΝΤΑ ΣΚΟΤΩΝΝΩ ΕΚΑΤΟΝ ΤΖΙ’ ΑΛΟΙΜΟΝΟΝ ΤΖΙΑΝ ΣΗΚΩΣΤΩ», εκατάλαβες?'.

- ‘ Ήντα το θέλεις το σπαθί γυιέ μου’ λαλεί του η φτωσιή η μάνα του,
- ‘ Εννα πάω νάβρω την τύχη μου μανά’ λαλεί της
- ‘ Κάτσε γυιε μου έσσω σου’
- ‘ Άκουσες ίνταμπου σου είπα μανά? σε τρεις ημέρες πέτου ναν τελιωμένον’.

Ήντα να κάμει η μάνα του επήεν κούτσα - κούτσα στον κωμοδρόμον τζιαι λαλεί του. ‘ Είπεν μου ο γυιος μου ο Παναής να του κάμεις έναν μιάλον σπαθήν ίσια τόσον’ τζιαι έδειξεν του με το σιέριν της ‘τζιαι πάνω να γράφει με γρυσά γράμματα, «ΠΠΕΣΟΝΤΑ ΣΚΟΤΩΝΝΩ ΕΚΑΤΟΝ ΤΖΙ’ ΑΛΟΙΜΟΝΟΝ ΤΖΙΑΝ ΣΗΚΩΣΤΩ» τζιαι σε τρεις ημέρες ναν τελιωμένον, εκατάλαβες?

- ‘ Εκατάλαβα θκειούλλα ‘ λαλεί της, ‘έλα σε τρεις ημέρες να το πκιάσεις’.

Εστράφηκεν η μάνα του Παναή, συλλοϊσμένη. ‘ Τι θα το κάμει το σπαθίν τούτος, ίνταμπου εσκέφτηκεν? ‘

Επήεν τζιαι ηύρεν τον Παναήν τζιαι εσάζετουν. Εβρασεν νερόν μες το χαρτζίν για να λουθεί. Τζιαι είπεν της:

- Μανά, έβρε μου ρούχα καθαρά, τες καλές μου τες τσαγγαροποΐνες, κατέβας τζιαι την βούρκαν που το ανόϊ τζιαι το παούριν του νερού.

Τούντες τρεις ημέρες ο Παναής έφαν τες πάστες προετοιμασίες. Ελούθηκεν εξιουρίστηκεν, εσάσεν την βούρκαν του, εγιέμωσεν κρυόν νερόν το παούριν του τζιαι έκατσεν τζιαι εκαρτέραν. Έτσι σαν εσυλλοΐζετουν βρικτός, είδεν την μάναν του που εκωλόσυρνεν το σπαθί. Ήταν τόσο βαρετόν που η καημένη εν εμπόρηεν να το σηκώσει. Είδεν τζιαι τα γρυσά γράμματα που έγραφεν πάνω στο σπαθί, όπως εδιάταξεν, Έγραφεν «ΠΠΕΣΟΝΤΑ ΣΚΟΤΩΝΝΩ ΕΚΑΤΟΝ ΤΖΙ’ ΑΛΟΙΜΟΝΟΝ ΤΖΙΑΝ ΣΗΚΩΣΤΩ»

- ‘Πράβο μανα’, λαλεί της, ‘έτσι το έθελα’ τζιαι έπιαν το που τα σιέρκα της τζιαι σήκωσε το ψηλά τζιαι εσσιησεν τον αέρα να το δοκιμάσει.
- ‘Πέμου γυιε μου Παναή, ήντα το θέλεις το σπαθίν τζιαι που εννα πάεις? ‘
- Είπουν σου μανά, εννα πάω να πάω να έβρω την τύχην μου
- Αν σου πω να μεν πάεις, ξέρω το πώς έν θα μ’ ακούσεις. Άτε να σου δώκω την εφτζιήν μου’. ‘Να πάεις στο καλόν’ λαλεί του τζιαι εφίλησεν τον σταυρωτά.

Εφορτώθην την βούρκαν του ο Παναής, έβαλεν το σπαθίν στην κόξαν του τζιαι έδωκεν μες το δάσος. Επήεννεν επήεννεν ώσπου τζιαι εδίψασεν. Εσταμάτησεν εθαύμασεν το σπαθίν του τζιαι άμαν εξιδίψασεν τζιαι εξιποστάθην, άρκεψεν πάλαι το παρπάτημαν. Κατά το μεσομέριν επείνασεν. Ήβρεν έναν μιάλον πεύκον με πασιήν οσσιόν τζιαι έκατσε πουκάτω. Ανοιξεν την βούρκαν του άπλωσεν την μαντηλιάν χαμαί τζιαι έκατσεν για να φαει. Είσιεν ψουμί σιταρένον, μαύρες ελλιές, σκλερόν χαλλούμι, αναρίν τζιαι κρομμίν. Θαρκούμε είσιεν τζιαι πομυλόριν κότσιηνον μα έν βάλλω το σιέριν μου στο λαμπρόν.

Άμαν τζιαι έφαεν τζιαι εκαλοκαρτίστηνο Παναής ενύσταξεν τζιαι αποφάσισεν να τζοιμηθεί. Εκρέμμασεν το σπαθί του πάστον πέφκον, ήβρεν μια ίσιαν άσπρην πέτρα για μαουλούτζιν τζιαι έγυρεν να τζοιμηθεί. Την ώραν που έγυρεν εδίκλησεν τζιαι είδεν το σπαθιν του που εγιάλλιζεν τζιαι σαν έθκιέβαζεν τζείνον που έγραφεν πάνω «ΠΠΕΣΟΝΤΑ ΣΚΟΤΩΝΝΩ ΕΚΑΤΟΝ ΤΖΙ’ ΑΛΟΙΜ…» επήρεν τον ο ύπνος τζιαι στο λεπτόν άρκεψεν να λογχαρίζει.

Τζείνος ο τόπος όμως ήτουν τόπος τους δράκους, μα που να το ξέρει ο Παναής.

Εν επέρασεν πολλή ώρα τζιαι ήρτεν ο κουτσόδρακος. Επέψαν τον οι άλλοι να τους μαϊρέψει τζιαι που ννα έρτουν που τα χωράφκια τζιαι τες δουλειές τους να έχουσιν βραστόν φαΐ να φάσιν. Ανταν τζιαι εκόντεψεν τζιαι είδεν τον Παναήν τζιαι εθκιέβασεν ίνταμπου έγραφεν πάνω στο σπαθίν του, ανατρίσιασεν.

- ‘ Άπαναγία μου’ λαλεί, ‘ Εμείς οι δράτζιοι είμαστεν εκατονένας, αν ισκοτώσει τους έκατόν ππέσοντα, τον άλλον που έννα σηκωστεί, εννα τον κάμει κεϊμά’ τζιαι έπκιαν την στράταν να εύρει τους άλλους εκατόν δράκους να τους το πεί.

- ‘Δράτζιοι μου, αδέρκια μου’ λαλεί τους’ ‘ έτσι τζιαι έτσι’ ‘τζοιμάται πουκάστον
πέφκον τζιαι έσιει το σπαθίν του κρεμμασμένον τζιαι γράφει πάνω με γράμματα χρυσά

«ΠΠΕΣΟΝΤΑ ΣΚΟΤΩΝΝΩ ΕΚΑΤΟΝ ΤΖΙ’ ΑΛΟΙΜΟΝΟΝ ΤΖΙΑΝ ΣΗΚΩΣΤΩ»’

‘Αν σκοτώσει τους εκατόν μας ππέσοντα, τον άλλον που έννα σηκωστεί, εννα τον κάμει κεϊμά’. Εππέσαν ει την συλλοήν οι δράτζοι τζιαι ο γεροντόττερος επήρεν τον λόον τζιαι λαλεί τους.

- ‘Ακούτε δράτζιοι, αδέρκια τζιαι παιθκιά μου. Έν ιμπόρουμεν να κάμουμεν τίποτες άλλο. Θα πάμε να τον παρακαλέσουμεν να μεν μας σφάξει τζιαι να του τάξουμεν δώρα τζιαι χρυσάφκια τζιαι να τον κάμουμεν αν θέλει τζιαι βασιλιάν μας’.

Εσυφφωνήσαιν οι δράτζιοι τζιαι εξεκινήσασιν γιάλι – γιάλι να πάσιν, μεμπα τζιαι ξυπνήσουν τον άξξιππα τζιαι θυμωθεί τζιαι σκοτώσει τους ούλλους με το τρομερόν σπαθίν του.

Άμαν άκουσεν φασαρίαν ο Παναής άννοιξεν λλίον τα μμάθκια του τζιαι είεν τους δράκους που έρκουνταν χάλουππα - χάλουππα εφοήθηκεν τζιαι πας τον φόον του τον πολλήν ετράβησεν το σπαθίν του τζιαι εγύρισεν το κατά τους δράκους τζιαι τζείνοι εκάμαν απου φύει –φει. Ένας μόνο, ο γεροντόττερος, εστάθην τζιαι είπεν του

- Γυιε μου’ λαλεί του’ Λυπήθου μας, με μας σκοτώσεις τζιαι εμείς εννα σου
δώκουμεν δώρα τζιαι χρυσαφικά τζιαι κόμα εννα σε κάμουμεν τζιαι βασιλιάν μας’.

Αμαν εκατάλαβε ίνναμπου γίνεται ο Παναής, εκατέβασεν το σπαθίν του τζιαι έταξεν του ότι έθθα τους ισκοτώσει μα τζείνοι πρέπει να κρατήσουν τον λόον τους. Αφού εκλείσασιν τη συμφωνίαν, ο γέρο δράκος εφώναξεν τζιαι τους άλλους εκατόν τζιαι εδιάταξεν τους να σφάξουσιν βούθκια τζιαι κουέλλες, να κάμουσιν οφτά τζιαι σούβλες για να γιορτάσουν την σωτηρίαν τους τζιαι να φιλέψουσιν τον ξένον που τους εχάρησεν την ζωήν τους.

Ούλλη νύκτα ετρώασιν τζιαι επίννασιν ο Παναής τζιαι οι δράτζιοι τζιαι κατά το ξημέρωμαν επήρεν τους ο ύπνος.

Την άλλην ημέραν έπρεπεν να πλίννουσιν τα αντζιά. Εξεκινήσασιν να παν να φέρουν νερόν που τον ποταμόν που ήτουν έναν μίλι μακρυά. Επκιάσαν ούλλη που έναν ασσιή, εδώκαν έναν τζιαι του Παναή να πάν να τα γεμώσουν. Ο παναής όφτζιερον εν το εσήκωννε το ασιιήν, ίνταλος θα το εκουβάλεν τζιαι γεμάτον. Εβαρκέτουν θέμα να πάει τόσον τόπον τζιαι να στραφεί. Έκατσεν μιαν σταλαμήν τζιαι εσκέφτηκεν. Ίντα να κουβαλουμεν το νερό με τα ασσιά τζιαι να μεν ιφκάλουμεν έναν αυλάτζιν κατηφορικόν, να ρέσσει το νερόν που το λημέριν τους να μεν κάμνουν με κόπον.
Εφώναξεν το γερόδρακο τζιαι είπεν του έτσι τζιαι έτσι, βάρτους να σκάψουν έναν αυλάτζιν τζιαι να φέρουν το νερόν δακάτω.

Έτσι τζιαι εκάμασιν οι δράτζιοι τζιαι άμαν ετελιώσασιν εχαρήκασιν τόσον πολλά που εκάμαν άλλον ζιαφέττι του Παναή που τους έδωκεν έτσι σπουδαία συμβουλή.

Όσον επερνούσασιν οι μέρες πιο πολλά οι δράτζιοι αγαπούσαν τον. Είχαν τον βασιλιάν τους τον Παναή. Τζείνος επαράντζιελλεν τους τζιαι τζείνοι ακούαν ότι τους ελάλεν.

Μιαν ημέραν σαν εκάθουνταν οι δράτζιοι, πουκάστους πέφκους στο λημέριν τους, εσηκωστήκασιν τζιαι αρκέψαν ούλλοι βούρος.

- ‘Βούρα Αφέντη Παναή’, λαλεί του ένας μιτσής δράκος, ‘ήρτεν ο κάπρος τζιαι αν
δεν χωστείς εννα σε σκοτώσει’.

Δικλά ο Παναής τζιαι τι να δει. Ένας αρκόσιηρος που δαμαί ως τζεικάτω τζιει, με κάτι δόντκια κοφτερά, πάνω στην μούττην του, όπως τες ππάλες. Εν επρόκαμνεν να φύει τζιαι εσκέφτην να φκεί πάνω στον πέφκον. Έτσι σαν έφκαιννεν πας το δεντρόν, ετράβησεν τζιαι το σπαθιν μιτά του, μα επειδή ήταν βαρετόν έππεσεν του τζιαι εκάρφωσεν πάστον λαιμόν του αρκόσιηρου τζιαι επιτούσαν τα γέματα του ώσπου τζιαι εψόφησεν.

- ‘Πράβο αφέντη Παναή, πράβο. Εγλίτωσες μας πο τούντο θηρίον που τόσα γρόνια εφοΐτσιαζεν μας τζιαι έκαμνεν μας του κόσμου τες ζημιές’

Τζιαι άλλοι εφιλούσαν του τα σιέρκα του τζιαι άλλοι εσύρναν τον ισιαπάνω τζιαι εξαναπκιάνναν τον.

Άτε πάλαι. Ξανά σούβλες τζιαι ξανά κρασιά τζιαι διασκεδάσεις.

Έτσι σαν εδιασκεδάζασιν τζιαι ήταν χαρούμενοι πολλά, ήρτεν τους χαρτίν να παν στον πόλεμο. Εσσιωπήσαν μονομιάς ούλλοι. Εσύντησιεν μόνον ο γεροδρακος τζιαι λαλεί τους

‘ Άτε, βουράτε να σαστείτε τζιαι αύριο που το πουρνόν έννα πάμεν στον πόλεμον, πρέπει να νιτζιήσουμεν γιατί αν μας νιτζιήσουν αλοίμονον μας. Είμαστεν όμως τυχεροί γιατί έχουμε μαζί μας τον Παναή που εν πρώτον παλληκάριν τζιαι με το σπαθίν του εννα σκοτώννει εκατόν εκατόν ’ είπεν τζιαι ούλλοι οι άλλοι 0δράτζιοι εσυμφωνήσασιν.

Ο Παναής που τον φόον του ούλλη νύκτα εν ετζοιημήθηκεν, εν ήξερεν ινναμπουν να κάμει. Αμαν εξημέρωσεν τζιαι συνακτήκασιν ούλλοι οι δράτζοι τζιαι εμπήκαν σειράν είπαν του Παναή να θκιαλέξει πρώτος άππαρον. Είδεν τους ούλλους τους αππαρους στην σειρά τζιαι εθκιάλεξεν τον πιο γέρικον, πέρκει έκοφκεν πίσω. Εκαβαλλίτζιεψασιν τζιαι ο Παναής τζιαι οι δράτζιοι τζιαι εξεκινήσασιν. Κατρζιήν ήταν οι άλλοι δράτζιοι, οι οχτροί τους. Ήταν διπλάσιοι, τριπλάσιοι που λλόου τους, πιο άρκοι τζιαι πιο φοϊτσιάρικοι.

Έπεξασιν τες σάλπιγγες τζιαι αρκέψαν οι αππάροι τζιαι εβουρούσαν. Γληορόττερα που ούλλους εβούραν ο άππαρος του Παναή γιατί, αν τζιαι γέρικος, επειδή έξερεν που πόλεμον εν εδειλίαν.

Εβούραν σαν τον άνεμον, θκυιό σκάλες ομπρός που τους άλλους. Σαν επήεννεν ο Παναής, που τον πολλήν του φόον εσκέφτην να πιαστεί πα σε κανέναν δεντρόν πέρκει κόψει την φόρα του ο άππαρος τζιαι σταματήσει. Μα το δεντρόν, που ήβρεν ομπρός του τζιαι αγκάλιασεν το, που την πολλήν του τύχην, ήταν σαπισμένον τζιαι κούφκιον τζιαι εφκήκεν τζιαι έπαιρνεν το μιτά του ο Παναής.

Ανταν τζιαι θωρούν τον οι άλλοι δράτζιοι, οι οχτροί, με το δεντρόν στην μασκάλη τζιαι με το γιαλλιστόν του το σπαθίν που έγραφεν με γρυσά γράμματα «ΠΠΕΣΟΝΤΑ ΣΚΟΤΩΝΝΩ ΕΚΑΤΟΝ ΤΖΙ’ ΑΛΟΙΜΟΝΟΝ ΤΖΙΑΝ ΣΗΚΩΣΤΩ» εφοηθήκαν τόσον πολλά που εκάμαν απου φύει –φει. Εκάτσαν τους τα βούρη οι δικοί μας, μα που τον φόον τους εν εδεικλίσαν ούτε μιαν βολά πίσω τους.

Ξανά παναΐρκα τζιαι διασκεδάσεις, ξανά σούβλες, οφτά τζιαι κρασιά τζιαι δώρα τζιαι χρυσαφικά στον Παναή που έσωσεν τη ζωήν τους τόσες πολλές βολές.

Επαίρναν ο τζιαιρός τζιαι οι μέρες ήταν η μια καλλύττερη που την άλλην. Ο Παναής όμως εβαρύθηκεν. Επεθύμησεν τζιαι την μάναν του τζιαι τους χωρκανούς του τζιαι αποφάσισεν να στραφεί πίσω.

Επροσπαθήσασιν οι δράτζιοι να του αλλάξουν γνώμη μα έντα εκαταφέρασιν τζιαι έναν πρωί εποσιερέτησεν τους έναν έναν. Πριν να ξεκινήσει, οι δράτζιοι που είχαν ευκαρίστησιν που λλόου του, εγεμώσαν του δκυο σακκούλλες χρυσαφικά τζιαι επειδή έντα έσωννεν, εφωρτοθήκαν τες θκυο δυνάμενοι δράτζιοι τζιαι εξεκινήσασιν μαζί του για να του τες πάρουσιν.

Αμαν τζιαι εμπήκαν του χωρκού τζιαι είδαν τους οι χωρκανοί, εκλειωθήκαν έσσω που τον φόον τους. Εθωρούσαν τους μόνον που τα παναθύρκα τζιαι που τες χαραμαθκιές που ερέσσαν τζιαι έν εξέρασιν ίνναμπου εγίνετουν.

Εξιφορτωθήκασιν τες με δυσκολίαν οι δράτζιοι τες σακκούλλες με τα χρυσαφικά γιατί ήταν πολλά βαρετές τζιαι ο Παναής εκρέμμασεν το σπαθίν του πας τον τοίχον. Οι δράτζιοι εκάμασιν να φύουν μα η μάνα του Παναή εν εδέκτηκεν. Εμαΐρεψεν τους αυκά τζιαι λουκάνικα τηανιτά, έγυρεν τους τζιαι κρασίν να πιουσιν να καλοκαρτίσουν τζιαι επήεν χάλουππα - χάλουππα τζιαι άνοιξεν τες σακκούλλες. Ανταν τζιαι είδεν τα χρυσαφικά εν επίστεφκεν στα μμάθκια της.

Όσον τζιαι έφερεν τον νουν της, εσκέφτηκεν πως ήτουν καλλύττερα να τα χώσει, γιατί ο γυιος της ο Παναής που το ττεμπελίον του το πολλήν, εν θα τα εκουμαντάρισκεν. Γιάλι- γιάλι έφκαλεν τα χρυσαφικά που τες σακκούλλες τζιαι εσίστιλεν τα. Τες σακκούλλες εγέμωσεν τες με κρομμυόφυλλα, να φάινουνται γεμάτες.

Άμαν εφάαν τζιαι ήπιαν οι δράτζοι τζιαι εξιποσταθήκασιν καλά, ευκαριστήσαν την μάνα του Παναή, εποσιερετήσαν τον αφέντην τους τζιαι εξεκινήσαν για να φύουσιν.

Έτσι σαν επηέννασιν είπαν να δουν ακόμα μιαν φορά τον Παναή, πριχού κόψουν καντούνι. Είδαν τον την ώραν που έφκαλλεν τες σακκούλες, μιαν στο ένα σιέριν τζιαι μια στο άλλον, που τες σκάλες, πανω στο ανόϊ τζιαι εθαυμάσασιν ξανά τη δυναμή τζιαι την παλληκαρκάν του τζιαι εβιάζουνταν να πάσιν πίσω να το πουν τζιαι στους άλλους δράκους.

Τζεινοι, που εν τζιαι δράτζοι, εξυμασκαλιστήκαν που το βάρος των γρυσαφικών τζιαι ο Παναής έφκαλλεν τες σακκούλλες πανω στο ανόϊ

σανννα τζιαι ήταν γεμάτες

κρομμυόφυλλα αντίς χρυσαφικά.

Στην Μνήμη της μάνας μου.

Κάμετε τόπο

2010-04-25T12:39:00.009+02:00

Είπα να δώκω έναν γυρό ( με το αυτοκίνητο )

στη φύση

πέρκι ξιαγχωθώ

Έν τα κατάφερα

Έν έσιει μούττη απείραχτη, ούτε λαξιά

Η φωτογραφία χωρίς σχόλιο

κανεί την ο τίτλος

"Κάμετε τόπο"

Οι Γύπες

2010-03-28T11:15:00.006+02:00

Έσιει μιαν κουβέντα που λαλούμεν στην Κύπρο
Τζιαι αθθυμήθηκα την αμαν εθκιέβασα πριν λλίες μέρες
ένα ρεπορταζ στην εφημερίδα

Μαλλώνουσιν λαλεί η Ρωσσία, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Δανία τζιαι η Νορβηγία
ποιος θα εκμεταλλευτεί την Αρκτική, τωρά που λιώννουσιν οι πάγοι, αφού έσιει
λαλούν πολλή πετρέλαιο τζιαι άλλον ορυκτόν πλούτο

Η κυπριακή κουβέντα που σας ελάλουν πιο πάνω ακολουθεί: ( εν ποτζείνες που οι προτινοί ενηστεύκασιν 40 μέρες για να πούσιν )

«Γυρεύκουν γάρον ψοϊσμένον για να φκάλουν τα καλλίτζια»

Αθθυμήσαν μου τζιαι μιαν εικόνα που τα μιτσιά μου χρόνια ( Πάλαι με πρωταγωνιστήν το καημένο το γαούρι )

Πάνω στα Γερακαρκά, που κάποτε ήταν μακρυά ( τωρά άρκεψεν τζιαι γεμώνει σπίθκια τζιαι γίνουνται ισοπεδώσεις, τζιαμαί που εβλαστούσαν οι λαλλέδες, μες τες αναμεσιές των θρουμπιών τζιαι των μαζιών ) άμαν εψόφαν κανένα γαούρι ή άλλο μιάλον κτηνόν που εν ετρώετουν ( γιατί αν ετρώετουν εξέραμεν τζιαι εκανονονίζαμεν το άλλοσπως ) επετάσσαν το μες τες λαξιές.

Πολλές φορές αφήνναν το για να ψοφήσει τζειπάνω μόνο του να γλιτώσουν τζιαι το κουβάλημα.

Άμαν το επαίρναν μυρωθκιάν οι γύπες ( εχαθήκασιν τζιαι οι γύπες που τα φυτοφάρμακα τζιαι την ανεφαγίαν ) εκοντοσυνάουνταν. Εδυούσαν κάμποσες φορές γυρό ψηλά, που πάνω που το άτυχον κτηνόν τζιαι σιγά σιγά εκατεβαίναν τζιαι αρκέφκαν τζιαι ετρώαν.

Αν ήσουν κοντά εθώρες τους γύπες που εμαλλώνασιν. Άκκαννεν τζιαι ενύσιαζεν ο ένας τον άλλον ποιος έννα φάει πρώτος. Εγίνουνταν μάχες ομηρικές που πάνω που το φτωχόν το γαούρι.

Τούτον μου αθθυμήσαν οι χώρες που μαλλώνουν για την Αρκτική.

Τους γύπες.

Τζιαι η γη μας αθθυμήζει μου το γαούριν το μισοζώντανο

Φόρτωσε φόρτωσε
έν αντεξεν άλλον το καημένον το κτηνόν
τζιαι γυρεύκει γωνιά για να ψοφήσει

Τζιαι εν κανούν τούτα ούλλα, ακόμα τζιαι στο θάνατον του (της ) πελεκούμεν το ( την )

Η έννοια μας ?

Μέμπα τζιαι εννά πιάσει άλλος τα καλλίτζια.

Τζιαι μια άλλη φωτογραφία

που αν έχουμεν τσίππαν εννα αντραπούμεν

Ωδή στην κότα

2010-02-15T14:42:00.014+01:00

Ωδή στην κότα

( Οφειλόμενη τιμή )

( Κατάλληλον και δια χαλάρωσιν )

Ευκαριστώ σε όρνιθα
που μέρους των αδρώπων
που μας συμπαραστέκεσαι
με τον δικό σου τρόπον

Για ούλλα που μας έδωκες
τωρά σιηλιάες γρόνια
που ενΐωσες τόσες γεννιές
γονιούς παιθκιά τζιαι αγγόνια

Πρώτα που ούλλα για το αυκόν
που εγέννας καθημερινά ( φαντάζουμε με πόνον )
Ήταν το πιο γλυτζίν φαΐ
Πολλές φορές, το μόνον

Αμαν ναν εκουκκούταζες
εγέλαν το σιειλίν μας
ετρέχασιν τα σάλια μας
κουρκούραν το τζειλιήν μας

Πριχού δόντκια να φκάλουμε
ετρώαμεν το μελάτον
ύστερα ετρώαμεν το πυκτόν
τζιαι πιο ύστερα στεκάτον

Τηανιτόν πιο ύστερα
πούμαστεν κοπελλούκθια
με πατατούες αχνιστές
τζιαι με τα κολοκούθκια

Πάντα εις την αρρώστια μας
εκάμναν μας την σούππα
με τες πασιές τες κούννες σου
εγέμωννες μιαν κούππα

Τζιαι στες γιορτές που ετρώαμεν
κόμα τζιαι στα χαρτώσια
εγέμωννες τα πιάτα μας
τζιαι εκρύφκαμεν την φτώσια

Κότα, καλή μας όρνιθα
αξίζεις μεγαλεία
τζιαι ότι για σέναν εννα πω
θαρκούμαι πως εν λλία

Χόρτον ψιντρό τζιαι κλίθθαρον
τρώεις που το περβόλιν
τζιαι είσαι, ( λαλεί το τζι’ ο γιατρός )
δίχα χοληστερόλη

Τωρά που αρκοντίναμε
τζιαι εν μας φορούν οι τόποι
τζιαι αλλάξαν οι συνήθειες
τζιαι αλλάξασιν τζι’ οι τρόποι

έσιεις στα εστιατόρια
θέση απού τες λλίες
τζιαι προτιμούν σε τζιαι οι φτωσιοί
μα τζιαι οι ππαραλλλήες

Μαζί σου εγεράσαμεν
είσαι η παρηορκά μας
ποττέ σου εν επόλειψες
από την μαϊρκάν μας

Έγραψα σου τούντο ποίημαν
ούλλους τους λας εκφράζω

Συγχώρα με καλή μου όρνιθα ,

λαλώ σου το στην γλώσσα μου
αφού εν μπορώ να κράζω

Σσιυφτός επαραμέρησα
όρνιθα να περάσεις
να πάεις εις την γίστην σου
τζιαι εν νύκτα, να τζιτάσεις

Για να γεννήσεις τζιαι αύριο
το δίκροκον αυκό σου

Διατελώ μετά τιμής

Ο παρ’ ολίγον ποιητής

Παντοτινά δικός σου

Υ.Γ.

Όσες φορές τζιαν πάτησα
κότα τες τσιλλαρκές σου
σε συγχωρώ από καρκιάς
για όσα πολλά μας πρόσφερες
τζιαι για τες ομορκιές σου.

Όταν

2010-01-16T13:42:00.002+01:00

( Ωδή ( και οδοί ή λεωφόροι )
στην υποκρισία )

Όταν το χρήμα είναι Θεός
( και το προσκυνούμε )
Όταν το σύστημα σχεδιάστηκε στην άκρατη κατανάλωση
( και τυφλά το υπηρετούμε )
Όταν τα όρια έγιναν αόρατα
( και πουθενά δεν σταματούμε )
Όταν επιτυχία σημαίνει μόνο συγκέντρωση πλούτου
( και ομογνωμούμε )
Όταν δεν έχει σημασία πώς πετύχαμε αλλά απλά το ότι πετύχαμε
( και επί πτωμάτων πατούμε)
Όταν μας παραμυθιάζουν
( και ευτυχείς παραμιλούμε )
Όταν ένα άδικο σύστημα το αγιοποιούμε
( και προσκυνούμε )
Όταν μας κουρδίζουν
( και χοροπηδούμε )
Όταν η επανάσταση κατάντησε λέξη φαιδρή
( και στο άκουσμα της γελούμε)
Όταν το εγώ κυριαρχεί
( και μοναχικά το υιοθετούμε )
Όταν τα φάρμακα και οι σφαίρες είναι προϊόντα στο ίδιο καλάθι
( και σαν ανυποψίαστες οικοκυρές τα κουβαλούμε )
Όταν η πείνα κάποιους θερίζει
( και μετά που φάγαμε εμείς, σιωπούμε )
Όταν μας πουλούν κούφια λόγια και χρυσές κορδέλες
( και τα μασούμε )
Όταν πεθαίνει η άνοιξη
( και αδιαφορούμε )
Όταν πλησιάζει η έρημος
( και τραγουδούμε )
Όταν λιώνουν οι πάγοι
( και γελούμε )

Με ποιου το θράσος αναρωτιόμαστε γιατί τα πράγματα
ήρθαν όπως ήρθαν
και από πάνω να καμωνόμαστε
ότι μας νοιάζει κιόλας

Γράφοντας άρθρα για την κατάντια
της κοινωνίας μας

( Και δήθεν εξοργιζόμαστε
και αγανακτούμε )

ΑΛΤ

2009-10-11T13:57:00.006+02:00

Τελευταία επήα στο εξωτερικό
σε μια σχετικά μιτσιά πόλη

Ενοιωσα τζιαι τζιαμαί ότι νοιώθω σε όποιαν πόλη,
σε όποια χώρα πάω

Ο Σταθμός των λεωφορείων ήταν στον βορρά

Ήμουν σίουρος ότι πίσω που τον Σταθμό
Ετελιώνναν οι δρόμοι

Ότι είσιεν φυλάκια

Ότι απαγορεύετουν να περάσεις

Πως αν δοκιμάσεις να περάσεις μπορεί τζιαι να σκοτωθείς

Έσιει που τον τζαιρόν που εγεννήθηκα
Που νοιώθω τούτον το συναίσθημα

Πως απαγορεύεται να πάεις παρακάτω, στην παρακάτω στράτα

Στο γειτονικό χωρκό
Απέναντι

Εν όπως την σφραγίδα μέσα στην ψυσιήν μας

Πως οι πόλεις έχουν τρεις πάντες,
τζιαι πως οι χώρες εν μοιρασμένες

Τζιαι πως τα χωρκά εν δικά τους τζιαι δικά μας

Ενοιωσα την καρκιάν μου να φακκά δυνατά
αμαν εξεκίνησεν το λεωφορείο να παέννει βόρεια

Εκαρτέρουν που στιγμή σε στιγμή να δω το οδόφραγμα

Να δω στρατιώτες, να δω βαρέλλες στοιβασμένες,
να δω σημαίες, να δω ταπέλλες να γράφουν
ΑΛΤ

Επέρασεν το λεωφορείο

Εν είδα στρατιώτες, εν είδα βαρέλλες στοιβασμένες,
εν είδα σημαίες, εν είδα ταπέλλες να γράφουν
ΑΛΤ

Κάτι εν πάει καλά εσκέφτηκα σε τούντην πόλη

Έκλεισα τα μμάθκια μου

Κάτι εν παει καλά εσκέφτηκα

Μα τούντο συναίσθημαν εν ευχάριστον

Τούτον το συναίσθημαν φαίνεται να εν το σωστόν

Γιατί να μεν ιμπόρω μες την χώρα μου
να πάω οπού θέλω ελεύθερα, γιατί να γεμώννω φόρμες,
γιατί να πρέπει να δείγνω ταυτότητες

Γιατί να έσιει οδοφράγματα, φυλάκια τζιαι σε κάθε στράταν
που την μιαν νάκραν ως την άλλην να έσειει

ΑΛΤ

Πενήντα γρόνια εγίνην μας βίωμα

Όμως πενήντα γρόνια, για πολλούς σαν εμέναν, εν ούλλη μας η ζωή

Ούλλη μας η ζωή !

Πενήντα γρόνια εν πολλά, εσκέφτηκα

Τζαιρός τζείνος ο τοίχος ο κούγκρενος να ππέσει

Να δώκουμεν ούλλοι μας,
ούλλοι οι κυπραίοι που αγαπούμεν τον τόπο μας
μιαν σιερκάν δυνάμενην να ππέσει

Άνοιξα τα μμάθκια μου

Το λεωφορείον επήεννεν ακόμα
Κανένας εν το εσταμάτησεν

Ούτε βαρέλλες, ούτε οδοφράγματα, ούτε ΑΛΤ
είδα, με ομπρός μου με πίσω μου

Κάτι εν πάει καλά εσκέφτηκα

Στον τόπο μου όμως
Τζιαι όϊ δαμαί

Εν καθήκον μας εσκέφτηκα να δώκουμεν
ούλλοι μιαν σιερκάν

Μιαν δυνάμενη σιερκάν

Τζείνος ο τοίχος ο κούγκρενος
πρέπει να ππέσει

Τζιαι να θάψει πουκάτω, μιαν για πάντα

ούλλες τες ταπέλλες με τα

ΑΛΤ

Το Λαούτο του τζιυρού μου

2009-06-28T09:21:00.005+02:00

Το λαούτο του τζιυρού μου εν πάνω στα ψηλά ράφκια

του αρμαρκού μου

Ακόμα, που τον τζιαιρό που επέθανεν, εν ήβρα το θάρρος να το πκιάσω, να το κουρτίσω, τζιαι να δοκιμάσω να παίξω.

Τζειν το λαούτο, ήταν ο σύντροφος του τζιυρού μου.

Σάννα τζιαι εγεννήθηκασιν μαζίν.

Ήταν η συντροφκιά του στες χαρές τζιαι στες λύπες του

Με τζείνον το λαούτο άλλαξεν εκατοστάες νύφφες τζιαι γαμπρούς
Επάντρεψεν αντρόϊνα τζιαι αντρόϊνα.

Τζείνον το λαούτον έδωκεν ψουμίν να ζήσει η φαμίλια.

Αθθυμούμαι μιαν ημέραν που επήα να τον δω, ήταν λλίους μήνες πριν να πεθάνει,

Είπεν μου τες αγωνίες του, τα παράπονα του, γιατί να χαθεί παράωρα ο γιός του,
γιατί να φύει η μάνα μου πρώτη τζιαι να τον αφήκει μόνον του. Είπεν μου για τα γεραθκιά που εν δύσκολα, είπεν μου τζιαι άλλα πολλά.

Πας την κουβέντα άρκεψα τζιαι έκαμνα του τζιαι γιω διάφορες ερωτήσεις.
Για τη νιότην του, για τους παλιούς τζιαιρούς, για το χωρκόν μας, ήντα λοϊς ήταν τζιαι πως εγίνηκεν, πράματα που τον επαίρναν πολλά πίσω στον χρόνο.

Επροχώραν η κουβένταν μας τζιαι έτσι σαν εσυντηχάνναμεν, έπκιασα το λαούτον, τάχα μου να το κουρτίσω. Τάχα μου δεν τα κατάφερνα τζιαι αρώτουν τον τους τόνους.

Φέρτο δα λαλεί μου

Έπκιασεν το. Μήνες ύστερα που έχασεν το γιον του τζιαι το ταίριν του,

Στην αρκήν σαν να εδειλίαν.
Επκιασεν το όπως πκιάννεις κάτι το ιερόν.

Είδεν το καλά καλά, εχαΐδεψεν το, είδα τον που επογιάλωσε,
εκούρτησεν το τζιαι άρκεψεν να παίζει.

Εγίνην πάλαι ένα με το λαούτον του, επήεν γρόνια πίσω

Εχάθηκεν μες το παίξιμον του.

Εδείκλησα που την άλλην να με δει τα δάκρυα μου που ετρέχαν σιωνωτά

Ινταλοϊς εν η ζωή εσκέφτηκα

Το λαούτο του τζιυρού μου εν πάνω στα ψηλά ράφκια

του αρμαρκού μου

Μιαν ημέραν εννα το κατεβάσω τζιαι σαν το κουρτίζω
εννα φωνάξω τον γιόν μου τζιαι θα του πω ιστορίες πολλές.

Για τον παππού του, για την γιαγιά του
για το χωρκό μας τζιαι τους αθρώπους του,
για τον πονεμένον τζιαι τον πληγωμένον τόπο μας

θα του πω πολλά

Νάσιει να λαλεί στο δικόν του γιο
τζιαι τζείνος στον δικόν του

Τούτες εν οι ρίζες μας σε τούτον τον τόπο, γιε μου εννα του πω,

Εν όπως το δενδρόν
Αν τες αφήκουμεν να σαπιθούν
εννα ξεράνει το δεντρόν

Τζιαι τότες που ννάρτει ο τζαιρός, που εννα του παραδώσω το λαούτο

ξέρω πως έννα το αγαπά
Τζιαι πως θα το προσέχει

Τζιαι πως τζιαι για λλόου του, όπως τζιαι σε μέναν τωρά,

εννάν κειμήλιον ιερό.

Το καλοκαίρι 2

2009-06-14T09:27:00.018+02:00

Tο καλοκαίρι θα...

Δίπλα στην θημωνιά

Νερό απ το πηγάδι

Το τζιτζίκι
Το τριζόνι
Ο Γκιώνης

Το καλοκαίρι θα…

Το γιασεμί, γιασεμί μου

Το ξημέρωμα
Το φεγγάρι
Η συκιά

Το καλοκαίρι θα…

Στα βότσαλα στην άμμο
με τον φλοίσβο
και τον γλάρο

Η βαρκούλα του ψαρά

Το νησί
Το περιγιάλι

Το τραπεζάκι
με καρό τραπεζομάντιλο

Ο μεζές
και το ουζάκι

Το καλοκαίρι θα….
Το καλοκαίρι θα….

Αυτό το καλοκαίρι… δεν….

Το άλλο καλοκαίρι ίσως...

Καλό καλοκαίρι

Ο πεύκος των φιλικουτουνιών

2009-05-26T19:57:00.004+02:00

Τούτος εν ο πεύκος μου

Εφύτεψα τον που τον τζιαιρόν που επαντρέφτηκα τζιαι έκατσα μες στο σπίτι

Στην αρκήν, για κάμποσα χρόνια, ήταν έναν ψώρικον δεντρούϊν
τζιαι ενόμιζα πως εν θα άντεχεν τζιαι πως θα εξεράνισκεν

Άμαν επεράσαν καμμιάν δεκαπενταρκάν χρόνια, ο πεύκος μου,
τζιαμαί που τον εφοούμουν, επήρεν ππερεντέ τζιαι εγίνετουν θηρίον

Τα τελευταία χρόνια εν η αλήθκεια, εδράτζιασεν, εψήλωσεν τζιαι εγίνην ως τζειπάνω τζιεί δεντρόν

Έσιει θκυό τρία χρόνια ήρτασιν κάτι φιλικουτούνια τζιαι εκτίσαν την φουλιάν τους πας
τον πεύκον μου.

Παρακολουθώ τα.
Όπου τζιαν παν, όπου τζιαν γυρίζουν, στρέφουνται να τζιοιμηθούν
μες την φουλιάν τους

Εγεννήσασιν κανένα θκυο φορές τζιαι εξηπουλιάσασιν τα αυκά τους μες τζείνην την
φουλιάν

Κάποτε που το σκέφτουμαι λαλώ πως έσιει τζιαι άλλους που λαλούν τον πεύκον
«ο πεύκος μου» τζιαι πως μπορεί τζιαι να τον αγαπούν περίτου τζιαι που εμέναν

Εσκέφτηκα το πολλές φορές τζιαι είπα πουμέσα μου.

«Εγιώ έχω σπίτι. Ζιώ μέσα με την οικογένειαν μου. Ο πεύκος κάμνει μου οσσιόν μες την αυλή μου τζιαι δροσίζει μου το σπίτιν. Ίντα τα θέλω τα πολλά ».

Που τα τωρά τζιαι να πάει επήρα το απόφασην.
Εν θα λαλώ ‘Ο πεύκος μου’ έννα λαλώ ‘Ο πεύκος των φιλικουτουνιών’

Έτσι που τα θωρώ τζιαι πάσιν τζιαι έρκουνται τζιαι ακούω τα που κουρκουρίζουν
κάμνουν την καρκιάν μου να αννοίει φύλλα - φύλλα

Αν ήταν τρόπος ήταν να τους τον κοτσιανιάσω

πέντε πουλιά

2009-04-26T11:24:00.003+02:00

Πέντε πουλιά πέταξαν

Πέντε πουλιά

Ο κυνηγός χάιδεψε το τόξο του και τρόχισε το βέλος του

Ο ποιητής άδραξε το μολύβι του κι’ άπλωσε το χαρτί του

Ο αετός μύρισε τα νύχια του κι ακόνισε το ράμφος του

Το παιδί πιάστηκε στα φτερά τους και πέταξε μαζί τους

Πέντε πουλιά πέταξαν

Πέντε πουλιά

Μοίρασαν σε όλους μας ελπίδες

Κι’ ύστερα χάθηκαν πέρα απ΄ τον ορίζοντα

Πήραν μαζί τους τα όνειρα μας

Παραμείναμε από τότε να κοιτάζουμε τον ουρανό ακίνητοι

Σαν σκιάχτρα αμίλητα

Προσμένοντας

Πέντε πουλιά

Να χτίσουν τις φωλιές τους

Στην αχυρένια μας καρδιά

Στην ταπεινή την όχθη

2009-04-03T18:40:00.007+02:00

Οι παπαρούνες

οι σεμνές μαργαρίτες

οι πέτρες

το λίγο νερό

Όλα σε φόντο πράσινο

Ο Εσπερινός

Η καμπάνα που κτυπά

το ατέλειωτο παιγνίδι

ο ήχος της σιωπής

Η αναμονή της Ανάστασης

οι ψαλμωδίες ( χωρίς μικροφωνικές )

τα αθασούθκια

οι λαλλέδες

οι μπάγκαλλοι

Το ολοκάθαρο δροσερό νερό του ποταμού

η Ανάσταση

Καλό - καλό- καλό Πάσχα

( Πότε ήταν αλήθεια Χριστούγεννα ?

Ο χρόνος πετά ή μου φαίνεται )

Ο χρόνος

ο Κρόνος

Γυρνώ τις ώρες

2009-03-14T13:52:00.012+01:00

Γύρνα τις ώρες που χάθηκαν απόψε
κοίτα που φεύγεις πως κλαίει το δειλινό

Kάπου νυχτώνει κι ο ήλιος παγώνει
χάνεται ο δρόμος και πού να σταθώ
Κάπου βραδιάζει, μην κλαις, δεν πειράζει
πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ

Aγέρας παίρνει απόψε την ζωή μου
κλείνω τα μάτια που φεύγεις να μην δω

Αφορμή για το σημερινό ποστ είναι το email του φίλου μου του dreamwalker

με το πιο πάνω τραγούδι σε mp3. Το τραγουδά με πολύ ευαίσθητο τρόπο ο Μανόλης Φάμελλος. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να το ανεβάσω.

« Γυρνώ τις ώρες »

Κάποτε, 1972, 73

Κάπου , σε ένα μικρό καφενείο - ταβερνάκι

Γεμάτος όνειρα για τη ζωή που ήταν μπροστά

Το juke box με μισό σελίνι, να παίζει αυτό το τραγούδι

Και να κεντά το μουσικό πουλόβερ
που θα ντύσει ζεστά στη συνέχεια
μουσικά την ψυχή μου

Μισό σελίνι και η φίσια στο ποδοσφαιράκι
μισό και στο φλίππερ

Τότε που ζούσε ακόμα ο θείος Σωκράτης
και έψηνε τον καφέ
πάντα με μπόλικο καïμάκι

Ένα τριαντάφυλλο, μια λεμονάδα,
ένα πακέτο τσιγάρα στο αλουμινένιο δίσκο
για να τα πάρω στο διπλανό τραπέζι

«Κάπου βραδιάζει
Μην κλαις δεν πειράζει»

Ελπίδα στην φτώχια,
ύστερα βάλσαμο στον βαρύ τον πόνο
που ήταν της μοίρας να ρθει

Ή που τον φέραμε

Νέα λέξη: ‘πραξικόπημα’

Τι να σημαίνει άραγε
Γιατί να είναι εκείνοι και εμείς
Αφού πάντα όλοι είμαστε εμείς

Ύστερα η λέξη ‘πόλεμος’,
Μέχρι τότε παράπεμπε σε ταινίες
του διπλανού σινεμά και μόνο

Αργότερα,

Τα αεροπλάνα που έσχιζαν τον καλοκαιριάτικο
ανυποψίαστο ουρανό της Κύπρου

«Πως κλαίει το δειλινό»

«Κάπου νυκτώνει»

Οι λάμψεις στον Πενταδάκτυλο

«Κλείνω τα μάτια»

σε 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, ακολουθούσε η υπόκωφη έκρηξη

Οι ριπές
Οι χαμοί

Τα πολεμικά ανακοινωθέντα
το αθώο αίμα, που χυνόταν ζεστό στο χώμα

Οι ανακοινώσεις για ανάγκες των νοσοκομείων σε αίμα

Το πτώμα του ξαφνιασμένου φαντάρου
στο σκονισμένο πάτωμα του λαντρόβερ

Ο Μπαïράκ, οι ειδήσεις, ο τρόμος,

«Ο ήλιος παγώνει»

Ύστερα,

Το Βαρώσι η Κερύνεια η Μόρφου, οι πρόσφυγες
Με ότι είχαν και δεν είχαν
όλα στοιβαγμένα σε ένα βαν

« Χάνετε ο δρόμος και που να σταθώ »

Ο βομβαρδισμός,
στα περιβόλια με τις πορτοκαλιές
και στα ποτισμένα τριφύλλια,
μια ανάσα πιο πέρα

Κρατημένες οι ανάσες σε κάθε νέα

βύθιση των αεροπλάνων

«Ο κόσμος τελειώνει εδώ»

Τα αδέλφια μου στην κατάταξη, στις μάχες

Οι τρομοκρατημένοι γονιοί

«Κλείνω τα μάτια που φεύγεις να μην δω»

Ύστερα οι σκοτωμένοι, οι αγνοούμενοι, οι αιχμάλωτοι,

Οι ήρωες

«Κάπου νυκτώνει»

Ο ζεστός καφές, το juke box, το μισό σελίνι,

Η μισή πατρίδα, το ζεστό αίμα

Κι, όμως

Λίγο πριν,

το διπλανό σινεμά
έφτιαχνε ορίζοντες,

Υποσχόταν μια ζωή σινεμασκόπ

«Γυρνώ τις ώρες»

Δεν κράτησε το λόγο του το σινεμά, σκέφτομαι

Ή μήπως τον κράτησε,

Οι μαυρόασπρες αναμνήσεις μπλέκονται
με τα έντονα χρώματα της νέας μου LCD
τηλεόρασης

και της ανανεωμένης πόλης μου

Γίνονται συνοθήλευμα

Τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, σκέφτομαι

Η ζωή μου που βραδιάζει ?
Ο κόσμος που τελειώνει ?
Ο ήλιος που παγώνει ?

Γυρνώ τις ώρες,

Γεμάτος αναμνήσεις για τα χρόνια που πέρασαν

«Αγέρας παίρνει απόψε τη ζωή μου»

Παίρνει τη θύμηση μου στα παλιά
που φαντάζουν τόσο μακρινά
και τόσο κοντινά ταυτόχρονα

«Μην κλαις δεν πειράζει»

υποβάλλει ο Κουγιουμτζης

Υπακούω

Δεν κλαίω

Μόνο θυμάμαι

Το ποτάμι μας

2009-01-18T20:56:00.005+01:00

Θυμάσαι τον μικρό μας φράκτη

Γράψανε πάνω «ελευθερία»
Mε αίμα

Ύστερα γράψανε «ψωμί»
με τον ιδρώτα τους

Τα χρόνια πέρασαν

Έφτιαξαν με γκράφιτι
σύμβολα περίεργα, τρομακτικά

Ύστερα κόλλησαν διαφημιστικές αφίσες

Πάνω από τις αφίσες
κάποιος έγραψε

«φοβάμαι μόνος»

Ύστερα το οικόπεδο
πουλήθηκε για ανάπτυξη

Ένα κίτρινο θηρίο μουγκρίζοντας
έριξε κάτω
τον μικρό μας φράκτη

Το φορτηγό που μετάφερε
τις παρδαλές του πέτρες
μπάζωσε άστοργα
το ποτάμι μας

Εκεί που παίζαμε πιτσιρικάδες

Τώρα δεν έχουμε χώρο αρκετό
για κανένα παιγνίδι

Ούτε χρόνο
Μας πρόδωσε πισώπλατα

Οι μασκαρεμένες πέτρες
Ποιος το περίμενε

Εκείνες

Έφραξαν μια για πάντα

Τα όνειρά μας

Οι μέλισσες

2008-12-10T21:55:00.005+01:00

Όταν θα πεθάνουν οι μέλισσες
πόσα λουλούδια θα μείνουν
ορφανά

Πόσα πέταλα
θα μείνουν αφίλητα

Πόσοι μίσχοι
θα πετρώσουν

Πόσοι καρποί
θα μείνουν στείροι

Όταν θα πεθάνουν οι μέλισσες
πόσες αναμνήσεις θα είναι
για πάντα πικρές
κι΄ ανέλπιδες

Πόσα αδέσποτα όνειρα
θα σβήσουν σαν την φλόγα στο στερνό κερί
όταν θα πεθάνουν οι μέλισσες

Πόσο υπόκωφη θα γίνει η μουσική

Όταν θα πεθάνουν οι μέλισσες

σ΄ ένα γκριζόμαυρο, τυφλό ουρανό
χωρίς φτερούγισμα πουλιών
πόσοι βόμβοι θα σωπάσουν
σε μια μάταιη άνοιξη

Όταν θα πεθάνουν οι μέλισσες
πόσα ποτάμια θα χάσουν το δρόμο τους
πόσες λίμνες θα βαλτώσουν
πόσες θάλασσες θα

βαπτιστούν νεκρές

Πόσα ποιήματα θα ακυρωθούν

όταν θα πεθάνουν οι μέλισσες

Δένδρα νεκρά

2008-10-25T14:02:00.017+02:00

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν

τραβήχτηκαν στις 25 Οκτωβρίου 2008
στην περιοχή Λυμπιών Κόσιης και στην περιοχή Κόρνου.

Δέτε τζιαι κρίνετε

Τα πεφκαρούθκια

Οι αντένες που εν λείπουν

Η τερατσιά

Κοντά στες στράτες για να τα θωρούμεν

πέρκι συνετιστούμεν

Τζιαι μιτσιά τζιαι μιάλα

Τζι' αρφούθκια

Δίδυμα

Πεθανίσκουσιν στέκοντα

Στέκουνται περήφανα ως το τέλος

Το τέλος που εμείς εσχεδιάσαμε για λλόου τους

Τζιαι που βρίσκουμεν σιήλιες δικαιολογίες

πως εν ιμπορεί ναι γινεί αλλοσπώς

Είμαστεν άξιοι της τύχης μας

Ότι πάθουμεν που δαμαί τζιαι δα

εν χάκκι μας

Έρχεται η Έρημος

genepax car - Google Search

2008-10-01T12:41:00.003+02:00

Κι αν είναι αλήθεια ????

genepax car - Google Search

Αναμνήσεις από την Πάφο

2008-08-30T09:23:00.010+02:00

Οι παπουτσοσυκάνθρωποι

βαδίζουν και παραμιλούν

και μας χαιρετούν

Εν έσιει σιειρόττερην ενόχληση που
τ' αγκαθθούθκια του παπουτσόσυκου

πάνω στα δακτύλια.

Τζι' όμως,

Αν δεν καθαρίσω παπουτσόσυκα

δίχως σιερώσια ( γάντια )

στα τέλη του Ιούλη, αρκές τ' Αούστου

εν καταλάβω καλοτζιαίριν

Άϊστο ελλίανεν τζιαι το φως μου

τζιαι εν τα θωρώ τα αφιλότιμα

να τα φκάλω έτσι μιτσικουρούθκια που ένουσιν.

Παπουτσοσυτζιές σας αντισιερετώ

Τζιαι ευκαριστώ για την δροσιάν

που μας δκιάτε μες το μεσοκαλότζιαιρον

με τους καρπούς σας

( αννέν τζιαι παομένοι, κόμα καλλύττερα )

Σιερετώ τζιαι σας τους φίλους μου,

που βουρούμε μέρα τζιαι νύκτα

πά στες κλωστές της ίδιας αζγαγιάς

όπως τες ρόβες της κουφής

( όπως τες αράχνες δηλαδή )

Καλό φθινοπωροσιείμωνο

τζιαι πέρκι βρέξει φέτη

Λειψυδρία

2008-07-12T11:54:00.008+02:00

Θα έγραφα !

«Φοβού τους υπό σου ευεργετηθέντες»

και να αρχίσω να λέω και να λέω μέχρι να πείσω ότι
η ρήση είναι σωστή και αυτοί που την συνέταξαν
«ενηστεύκασιν 40 μέρες τζιαι σαράντα νύκτες»
και ότι εφαρμόζει πλήρως και μπλα – μπλα

και μπλά - μπλα.

Στο τέλος το αποτέλεσμα θα φαινόταν μοιρολατρικό

Σκέφτομαι ότι οι υπό εμού ευεργετηθέντες δεν μου χρωστούν τίποτε

Εξάλλου δεν τα πάω καλά με τις αγοροπωλησίες, ιδίως με αυτές που αφήνουν κέρδος
( σε μένα ) και ζημιές ?? ( στους άλλους )

Και αν πρέπει να τους φοβάμαι με γεια ( μου ) τους με χαρά ( μου ) τους

Τώρα θα μου πείτε τι σε έπιασε πρωί – πρωί

Είπα να πω αυτό που νιώθω σήμερα πρώι - πρωί

Όλο και περισσότερο σκέφτομαι ότι οι προδιαγραφές μου
( και πολλών άλλων ) δεν έχουν εφαρμογή
σ’ αυτούς τους καιρούς.

της λειψυδρίας

" Δεν είναι μόνο το νερό που μας λείπει.

Μας λείπει η ελπίδα και η προοπτική

Το μέλλον μας, φαντάζει αβέβαιο

Απλώνουμε τα χέρια και ψάχνουμε στα τυφλά
σ’ ένα πέπλο ομίχλης
( ή καλύτερα σ’ ένα πέπλο μολυσμένου καπνού )

Ο τρόμος μας συγχύζει

Δεχόμαστε βομβαρδισμούς
από μαϊμού συχνότητες

Όπως στην Βαβέλ

Eκεί ψηλά που βγήκαμε
( ή που νομίζουμε ότι βγήκαμε )
το μυαλό μας θολώνει
από έλλειψη οξυγόνου

Σιγά - σιγά ακούμε μόνο
τι λέμε εμείς
σε εμάς

Εγώ
σε μένα

Δεν είναι μόνο το νερό που μας λείπει

Είναι και οι ορίζοντες θολοί"

Ο Αρφός μου

2008-04-05T17:20:00.008+02:00

Ο Αρφός μου εν ένας καλός ήσυχος άθρωπος,
οικογενειάρχης, φτωχός μεροκαμαθκιάρης
με τρία κοπελλούθκια.

Είδα τον ένα δείλις μετά που κάμποσες ημέρες
τζιαι αφού είπαμεν τα καθημερινά, ήρτεν η
κουβέντα στο νερό που λλιανείσκει τζιαι λαλεί μου:

"Εγιώ εν τζιαι σκέφτουμαι τα πλάσματα.

Τα πλάσματα έχουν νουν, εννάβρουν τρόπο.

Σκέφτουμαι τζείνα τα πουλιά.
Ίνταλος έννα ξιδιψούν,
κόμα το καλοτζιαίριν εν εμπήκεν

Θωρώ τζειν τα σιελιόνια που εν ιβρίσκουν πηλόν να κάμουν την φουλιάν τους,
ξέρεις ίντα τα λυπούμαι; " .

Έλάλεν μου τα τζιαι επογιάλλωννεν

Που το πρωϊν ως τζιην την ώραν, εσύντηχα με πολλούς

Άλλοι ελαλούσαν μου για τα χωράφκια τους
πόσα αξίζουσιν τωρά που ακρίβωσεν η γη
( σάμπου τζιαι η γη ανήκει σε κανέναν,
εν ισπιάζουμεν πως εν εμείς που ανήκουμεν σε τζείνην )

Άλλοι για τες πισίνες τους, Ίνταλος να τες γεμώννουν
τωρά που έν έσιει νερόν

Άλλοι για τες μετοχές τους,
έννα ψηλώσουν για έννα χαμηλώσουν

Ούλλοι τους είχαν έγνοιες

Θαρκούμαι όμως πως η έγνοια του αρφού μου

Ήταν η πιο αδρωπινή

Οδός Λήδρας

2008-03-23T20:36:00.003+01:00

Λέξεις που πονούν και το Βάλσαμο

Πράσινη Γραμμή

Νεκρή Ζώνη

Αδιέξοδη οδός Λήδρας

Οδοφράγματα

Είναι ο καιρός

Να σβηστεί η Πράσινη Γραμμή

Να πεθάνει η Νεκρή Ζώνη

Να ανοίξει η αδιέξοδη Λήδρας

Να ξηλωθούν τα οδοφράγματα

Ο τόπος είναι ένας

Ο τόπος να επανενωθεί

Τότε οι λέξεις δεν θα πονούν

Θα γίνουν βάλσαμο

Σε μια εγκάρσια πληγή που θα αρχίσει να κλείνει

Κερύνεια, Πάφος, Αμμόχωστος, Λεμεσός, Μόρφου, Λάρνακα

Λευκωσία, Λευκωσία

Κύπρος, Κύπρος, Κύπρος

21 Μαρτίου 2008

Άνοιξη στη Λήδρας

Άνοιξη στην Ενωμένη Κύπρο

Στις καρδιές

Άνοιξη

Για το Χωρκόν μου

2008-02-16T22:28:00.006+01:00

Για το Χωρκόν μου

Θα πάω πάλε στο χωρκόν
να δω την μάντρα τζιαι να πιω
νερό που τα’ αλακάτι

Να δω τον γέρο τον βοσκό
με την μαγκούρα στο γλεπιό
αφέντη τζιαι αρκάτη

Να δω τον σιήλλο να βουρά
τα’ αρνί που επήεν πιο μακρά
που τα’ άλλον το κοπάϊ

Τζιαι το κλιαρίν να τραππηά
με φόρα τζιαι να κουτουλλά
πα σε γρονιό ριφάϊ

Θα πάω πάλε στο χωρκόν
να ρέξω που τον ποταμόν
πον το παλιό γιοφύρι

Που έζιε λαλούσιν το στισιηόν
τζιαι γιω που τον πολλή μου φόον
επήαιννα πογύριν

Ν΄ακούσω κλάμα σκορταλλού
το κράξιμον του πετεινού
την ώρα που χαράσσει

τζιαι την καμπάνα να φακκά
να αντιλαλεί στα παραρά
στους κάμπους τζιαι στα δάση

Να κάτσω μες τον καφενέ
να πιω καφέν τζιαι πουτζιαμέ
να πάω στο παναΰρι

Να προσκυνήσω εβλαβικά
τζιαι να γοράσω πορικά
ποπλίνα τζιαι κασμίρι

Την ώρα που χαράσσει η αυκή
ν’ ακούσω τον ( ΠαπάΓιωρκήν ) Παπακωσταντή
πούτουν καλοφωνάρης

να ψάλλει να καλοναρκά
τους άρτους να τους εβλοά
νάμαι τζιαι γιω γιορτάρης

Η αληθκεια ένει εμμιάλινα τζι’ ασπρίσαν τα μαλλιά μου
μ’ ανταν να πάω στο χωρκόν , γίνουμε οκτώ γρονών μωρό
τζιαι πελλετώ πως εννα δω τα συνομίλικα μου

Να παίξουμεν πρώτην ελλιά
ζίζιρον, ανδρές τζιαι ππιριλιά
λιγκρί τζιαι καμιλούϊν

Μες την αυλήν στην εκκλησιά
πουκάτω στην αρτυμαθκιά
κοντά στο κρεμμαούϊν

Η αληθκεια ένει αρκόντινα, ζουλεύκουν με εμπόροι
μ’ ανταν να πάω στο χωρκόν ξέρετε ήντα πεθιμώ ?
Ψουμίν βραστό, μαύρην ελιά,
κότσιηνο πομυλόρι

Θα πάω πάλε στο χωρκόν
να πκιω κρασί γλιτζιήν , στερκόν
να πκιώ τζιαι ζιβανίαν

Μες το ποστάνιν να απλωθώ
την νύκτα τζιαι να τζιημηθώ
με τα’ άστρα πατανίαν

Η αληθκεια ένει επρόκοψα, έχω πουντζιή βαρβάτο
μ’ αντάν να πάω στο χωρκόν, γίνουμε όπως τον βλορκόν
για στη συτζιά για στην ροφκιά
έννα με δεις πουκάτω

Να κόφκω σαν τον αλουπό
ξινοσταφίλιν με τον φόον
του άφκαρτου σκαπούλλου

τζιαι με τα μμάθκια μου κλειστά
να κρολλοούμε που μακρά
φωνές του τουρκοπούλλου

Θα πάω πάλε στο χωρκόν
τζιαι να με κάμουσιν πουρκόν
νάχω δικούς μου στόλους

πόννα πεθάνω πεθυμώ

Στο μαναστήρι να θαφτώ
στους Δώδεκα Αποστόλους

1995

'Χορεύοντας με τις λέξεις' ή 'Οι άστεγοι των Χριστουγέννων'

2007-12-26T17:50:00.000+01:00

Θα σας αφηγηθώ μια αληθινή ιστορία με λέξεις:

‘Επιτόκιο’.

Είναι μια λέξη που η Τζόαν πρωτάκουσε στην πέμπτη δημοτικού.

Μια λέξη που καρφώθηκε στο μυαλό της.

Παράπεμπε σε τράπεζες, σε χρήμα, σε επιτυχίες, στη λάμψη,
στο όνειρο.

Επιτόκιο. Η Τζόαν έκανε όνειρα με αυτή τη λέξη

‘Επίτοκος’.

Παρόμοια λέξη που σημαίνει τη γυναίκα ή το θηλυκό γενικότερα, που από στιγμή σε στιγμή θα γεννήσει. Θα φέρει σ’ αυτό τον κόσμο νέα ζωή γεμάτη όνειρα.

Την λέξη επίτοκος η Τζόαν δεν την ήξερε τότε
την έμαθε πολύ αργότερα, λίγο πριν γεννήσει το δεύτερο της παιδί.

Η συνέχεια της ιστορίας

Στην Αμερική στο τέλος του 2007 ανέβηκαν τα επιτόκια.

Μια άλλη λέξη τότε, πήρε τη θέση της λέξης Επιτόκιο

‘Έξωση’.

Τρομερή λέξη. Αν την κοιτάξεις καλά, έχει κοφτερά δόντια και γρυλίζει,
σαν να λέει:

‘Έξω εσύ’

Εκατοντάδες οικογένειες, επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν πλέον τις δόσεις τους,
βρέθηκαν στο δρόμο.

Κατασχέθηκαν τα σπίτια τους από τις τράπεζες

‘Κατάσχεση’

Η πράξη με την οποία περιουσιακό στοιχείο κάποιου τίθεται υπό δικαστική δέσμευση και του αφαιρείται το δικαίωμα διάθεσής του.

Τώρα ζουν σε σκηνές στο πάρκο
Αργότερα μπορεί και να γυρίζουν άστεγοι στους σταθμούς των τρένων

Η Τζόαν όμως, δεν περίμενε να την προδώσει αυτή η μαγική, και πολλά υποσχόμενη λέξη που πάνω της πόνταρε τόσα πολλά, που πίστεψε τόσο πολύ στο όνειρο.

Τουλάχιστον όχι αυτήν που έκανε όσα μπορούσε,
μα που τελικά αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αρκετά.

Το όνειρο που έγινε εφιάλτης

Το ‘επιτόκιο’ που όταν ψήλωσε, μετατράπηκε, βάσει των νόμων, σε ‘έξωση’

Έξωση.

Απότοκο του ψηλού επιτοκίου

‘Απότοκο’

Μια παρόμοια με το επιτόκιο λέξη που σημαίνει παρεπόμενο, επακόλουθο.

Και πού να βρεθεί ένα καθαρό σεντόνι για να γεννήσει η επίτοκή, δηλαδή η Τζόαν,
το τρίτο της παιδί

Δεν θα βρεθεί.

Δεν είναι δυνατό να εξισώνονται τα πάντα.

Άλλο Έξωση άλλο εξίσωση, όσο κι αν μοιάζουν.

‘Εξίσωση’

Παρόμοια λέξη που παραπέμπει στην ισότητα

‘Ισότητα’

Μια λέξη που κανείς πια δε διαμαρτύρεται όταν βιάζεται

'Βιασμός'

Είναι μια λέξη που την ακούει όλο και πιο πολύ.
Μια έννοια που την νοιώθει να την κυριεύει όλο και πιο πολύ.

Βιασμός επιτόκιο, επίτοκος, απότοκο, εξίσωση, έξωση, ελπίδα, όνειρο εφιάλτης, κατάσχεση, ισότητα, βιασμός.

Αυτή ήταν η μικρή ιστορία με λέξεις.

Mε προεξάρχουσες τις λέξεις,

‘Επιτόκιο’, ‘Έξωση’ και ‘Βιασμός’

Σημαντική σημείωση: Κάθε λέξη έχει το πραγματικό νόημα που της αποδίδεται.

Χριστούγεννα 2007

( ‘Χριστούγεννα’

Όταν τα media θυμούνται τους άστεγους επειδή, ειδικά αυτή την εποχή,
‘πουλούν’ ).

Είσαι από άμμο

2007-12-24T11:13:00.000+01:00

Ι

Είσαι από άμμο,
Πράσινος, βουβός, ανέλπιδος

Σε λίγο το κύμα θα σε καταπιεί.

Θα απλωθείς,

Κι ‘ κόκκοι σου...
Το μόνο παρήγορο, θα είναι αμέτρητοι

Τι κομπάζεις τώρα,

Ποιον θα ξεγελάσεις

Κοίτα, κοίτα το κύμα από μακριά,
το βλέπεις, καταπάνω σου έρχεται

Εσένα έχει στόχο

Δεν μπορείς σε μια στιγμή να γίνεις βράχος
όσο κι’ αν παρακαλάς τον ουρανό

Είσαι θνητός,

Όπως και ο βράχος,
όπως κι’ ο κόκκος, όπως κι’ ο ουρανός

Ο θάνατος απλά είναι θέμα χρόνου

ΙΙ

Γι’ αυτό μη κομπάζεις

Δέξου απλά το χάδι του ήλιου
και αντανάκλασε την ζεστασιά του

Αυτή είναι η αιωνιότητα

Εδώ είναι

Μέσα σ’ αυτή την ταπεινή στιγμή

Μην τη ζητάς αλλού.

Θυμήσου είσαι από άμμο,

Θυμήσου, έρχεται το κύμα

Ήταν να μη γινεί το κακό

2007-09-22T10:55:00.000+02:00

Αφιερωμένο στον φίλο Ασερά
και στην καλή του παρέα

«Ήταν να μη γινεί το κακό.
μα εγίνην

Ποττέ ξανά τα πράματα έθθα γινούν τα ίδια.

Μια λύση θέλει πολλά καλή θέληση αλλά τζιαι πρακτικές μεθόδους πάνω σε καθημερινή βάση για να γινεί πρώταπόλα δυνατή η συμβίωση.

Δυστυχώς όμως τα μυαλά τζιαι οι συνειδήσεις των ανθρώπων είναι μολυσμένα ( αμαρτίες αιώνων ή αμαρτίες γονέων παιδεύουσιν τέκνα ) τζιαι κάποιοι θέλουν τζιαι καταφέρνουν να τα διατηρούν έτσι.

Άμα βάλεις μέσα τζιαι τα οικονομικά συμφέροντα η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο σιειρόττερη.

Προσωπικά πιστεύκω τζιαι θέλω να πιστεύκω ότι οι αθρώποι, άσπροι μαύροι κότσιηνοι, ( όσο τζιαν φαίνεται ρομαντικό τζιαι ουτοπικόν ), εν έχουν τίποτε να χωρίσουν.
( Ήντα σημασίαν έσιει όμως ίνναμπου πιστεύκω εγιώ )

Έλα όμως που άμαν μείνουμε χωρίς εχθρούς νοιώθουμεν ( έτυχε σας ? ) σάννα κάτι μας λείπει.

Είμαστεν εθεισμένοι. Έχουμεν ανάγκην από εχθρούς.
Επιβεβαιώνουμε έτσι τη δύναμη, τον ανδρισμό τζιαι τον πατριωτισμό μας.

Αγαπούμεν τους "εχθρούς" μας στο τέλος γιατί έχουμεν τους απόλυτην ανάγκη. Εν όπως τους βαρβάρους του Καβάφη.

Το θέμαν είναι δηλαδή τζιαι ψυχολογικόν.

Άρα  το κυπριακόν είναι

ψυχολογικόεθνικοπατριωτικόοικονομικοιστορικοθρησκευτικοπολιτικο κλπ θέμα

τζιαι εμείς ( η γενιά μας δηλαδή, φτίμμα – γλίμμαν της προηγούμενης τζιαι φοούμε, μήτρα της επόμενης ) που καλείται να το λύσει είναι

Αδιαφοροσυμεφοντολογοσυγχισμένοψευτομαγκοφωνακλαφανατικομπουρδολόγοι κλπ

Αμα λυθεί τούτη η εξίσωση εννα λυθεί τζιαι το κυπριακόν

Τόσο απλά δηλαδή εν τα πράματα.
Ε ππις οφ κκέϊκ που λαλούν τζιαι οι Εγγλέζοι ( που παρεμπιπτόντως κάμνουν χάζι μαζί μας )

Χιονίζει στάχτη

2007-07-08T14:06:00.000+02:00

"Το φθινόπωρο πέθανε
και η άνοιξη ψυχορραγεί

Το καλοκαίρι και ο χειμώνας
παλεύουν την στερνή τους πάλη

Έξω από το ρινγκ στοιχηματίζουν στο όνομα μας
οι αυτόκλητοι αρχηγοί

Ανήμποροι θεατές εμείς
κουνούμε αδιάκοπα τα χέρια

Έχουμε υποχρέωση να μισούμε,
έχουμε υποχρέωση να απολαμβάνουμε
κάθε κτύπημα στο στομάχι
έχουμε υποχρέωση να χειροκροτούμε
κάθε γερή γροθιά

Για να έχουμε μερίδιο στα λάφυρα

Αυτοί μας δίνουν το σύνθημα
και εμείς γιουχαΐζουμε στις παγερές κερκίδες

Κάθε τόσο ακούγεται το καμπανάκι

Κι άλλος γύρος τέλειωσε
οι παίκτες αιμόφυρτοι αγκομαχούν

Τι ηδονή

Κάθε τόσο ακούγεται το καμπανάκι

Σιγά -σιγά μετατρέπεται
σε ήχο πένθιμο, αργό, απόμακρο

Αύριο θα’ ναι ο τελευταίος γύρος
Αύριο θα ορμήσουν τα θηρία στην αρένα

Αύριο θα χιονίζει γκρίζα στάχτη
ανελέητα στις κερκίδες
και στα γυμνά κορμιά μας

Αύριο, το αύριο δεν θα σημαίνει τίποτε"

Ο Σκαρπάρης

2007-06-10T13:33:00.000+02:00

Πας τον πάγκο του σκαρπάρη
Έκαμνα ώρες πολλές
Τζιαι εθώρουν του τζυιρού μου
Τες σπουδαίες μαστορκές

Που έκαμνεν γερές ποΐνες
Τζιαι παπούτσια μαλακτά
Τζιαι σκαρπίνια για τους γέρους
Τζιαι στους σκάπουλλους κοφτά

Έκοφκεν με την φαρσέττα
Του καμήλου το πετσίν
Τζιαι εθκιάλεεν καλαπόδιν
Για μϊάλον για μιτσίν

Έκλωθεν καλά το νήμα
Με μιαν ρόκκα γυριστήν
Ώσπου τζιαι εκαμνέν κουβάριν
Μια δυνάμενην κλωστή

Ύστερα ετζιέρωννεν την
Τζιαι έπιαννεν ένα σουβλί
Τζιαι έρεσσεν την που την τρύπαν
Τζιαι έσφιγγεν την να κρατεί

Έκοφκεν τζιαι μεσοσόλες
Έσαζεν τζιαι τα παλιά
Έβαλλεν τζινούρκες πρόκκες
Να αντέχουν στην δουλειά

Εν τζιαι έπιαννε ρυάλια
Για τα σάσματα πολλά
Τους περίτου ήταν μούχτη
Αθθυμούμαι το καλά

Αρεσκέν μου που εθόρουν
Ήτουν σαν το σινεμά
Μα καλλύτερα πο ούλλα
Άρεσκεν μου η εφτομά

Πριν ν’ αρκέψει το τζυνΐιν
Που ούλλοι έρκουνταν τζιαμαί
Άλλοι εστέκουνταν γυρόν του
Τζιάλλοι εκάχουνταν χαμέ

Τζιαι έραφκεν τα συνακλίκκια
Τζιαι τες βούρκες τες παλιές
Τζιαι λαλούσαν ιστορίες
Για λαούς τζιαι σιεπεθκιές

Α παπά λαλώ του μια βολάν

Κάμε μου μιαν συντροβόλα
Κάμε μια τζιαι του Γιαννή
Με τους μιάλους στα περβόλια
Να πιέννουμεν τζινίην

Τζιαι γυρίζει τζιαι λαλεί μου
( ήτουν αυστηρός πολλά )

Είσαι ρόκολος ακόμα
Να βουράς στη γειτονιά
Βούρα γλίορα να ππέσεις
Τζιαι ερέξαν οι εννιά

Ε’ ίννα πούσιε να κάμω,
Επήα.

Ο Σταύρος

2007-05-05T16:26:00.000+02:00

Ο Σταύρος

Ο Σταύρος είναι Βούλγαρος

Λίγο πάνω από τα πενήντα.

Άφησε την οικογένεια και την χώρα του και ήρθε για να βρει την τύχη του στην ευημερούσα, ευρωπαϊκή, μίση Κύπρο. Ήρθε και στην αρχή εργαζόταν παράνομα.
Εργάτης από δω και από κει δηλαδή. Το είχε όμως μεγάλο παράπονο γιατί ενώ δούλευε για δυο, πληρωνόταν για μισό, ( στην Κύπρο την μισή ). Με δυσκολία μπορούσε να αντεπεξέλθει με τα λίγα που έπαιρνε. Ο Σταύρος ήταν η προσωποποίηση του φθηνού εργατικού δυναμικού. Και δεν υπήρχε και Σ.Π.Ε. ( Συντεχνία Παρανόμων Εργατών ) για να τον υποστηρίξει.

Ο Σταύρος όπως και όλοι οι κύπριοι, σιγά - σιγά έμαθε να μισά το μισά.

Επειδή ήθελε να αμείβεται ανάλογα με την δουλειά του, τσακωνόταν κάθε τρεις και λίγο με τα αφεντικά του, μέχρι που κρίθηκε από την τοπική κοινή γνώμη, ως στριμμένος και ιδιότροπος. Όλοι οι άλλοι ξένοι παράνομοι, έπαιρναν τα μισά και σιωπούσαν, αυτός όμως όχι. Σήκωνε κεφάλι και ζητούσε το λόγο.

Ο Σταύρος έμενε παράνομα σε ένα παλιό τουρκοκυπριακό μισό -ερειπωμένο σπίτι, ο θεός να το κάνει σπίτι, χωρίς καθόλου διευκολύνσεις και με τον κίνδυνο από στιγμή σε στιγμή να τον πετάξουν στο δρόμο. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που τάφτιαξε με την Μαρία.

Η Μαρία είναι κύπρια

Λίγο πάνω από τα τριάντα

Η Μαρία είχε διώξει τον άνδρα της ένα δυο χρόνια πριν, ελπίζοντας για μια καλύτερη ζωή για την ίδια και τα τρία- τέσσερα παιδιά της. Τον έδιωξε για να γλιτώσει από το ξύλο που τις έδινε και από τα χρέη που κάθε τόσο παρουσιάζονταν στο όνομα της, χωρίς αυτή να είχε υπογράψει κανένα χαρτί καμιάς τράπεζας.

Ήθελε να ζήσει επιτέλους μια ανθρώπινη ζωή και τώρα με τον Σταύρο δίπλα της στο καλό και στο κακό, να μεγαλώσει τα παιδιά της με τον τρόπο που αυτή ήθελε και που ονειρευόταν.

Ο Σταύρος και η Μαρία έσμιξαν τις δυστυχίες τους και αλληλοστηρίχτηκαν. Τι πιο φυσικό τι πιο θεάρεστο.

Με την ένταξη της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Μαρία φρόντισε και του έβγαλε χαρτιά και με τη βοήθεια του Κώστα, του καλού τους γείτονα, ο Σταύρος βρήκε νόμιμα δουλειά σε μια έντονα αναπτυσσόμενη νέα εταιρεία. Είχε καλή καρδιά η Μαρία, και αληθινά τον φρόντιζε. Ο Θεός να την ευλογεί. Και εκείνη και τον Κώστα

Η νέα του δουλειά?

Ηλεκτροκολλητής.

Δουλειά του χεριού του δηλαδή. Όπως τότε στα εργοστάσια της Βουλγαρίας, που όμως δεν έβγαινε το μεροκάματο.

Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Σαν μάστορας που ήταν θα του έδιναν καλό και κυρίως σωστό και όχι μισό μεροκάματο. Όπως του άξιζε.

Ένα απόγευμα ήρθε και με βρήκε. Μου άνοιξε την καρδιά του.

Μου μίλησε για τα παιδιά του που θα έρθουν σύντομα να τον δουν. Για τη γυναίκα του που την χώρισε. Για την Μαρία που τον στήριξε, μα κυρίως για τη νέα δουλειά του. Εκεί ήταν μάστορας και αμειβόταν όπως του άξιζε. Και η δουλειά του ήταν τέλεια και η κάρτα εργασίας νόμιμη και με βούλα και με τη φωτογραφία του πάνω. Μα προπαντός μου έδειχνε και μου ξανάδειχνε την πρώτη του επιταγή. Διακόσιες λίρες παρά κάτι, τη βδομάδα. Έφθαναν και με το παραπάνω. Θα βοηθούσε περισσότερο στο σπίτι, θα έβαζε και λίγα στην πάντα. Ήταν περήφανος για τον εαυτό του. Σπουδέο Στάβρο, έλεγε, σπουδέο. Όλι το λένε, σπουδέο άνθροπο Βούλκαρο Σταβρο, σπουδέο. Μεθούσε κυριολεκτικά από ευτυχία και σιγουριά. Όλα επιτέλους ήταν τόσο βολικά.

Είχε κάθε λόγο να το διασκεδάσει. Ήτανε και Σάββατο. Όλοι διασκεδάζουν τα Σάββατα, γιατί όχι και αυτός, που είχε και παραείχε τους λόγους του

Και το διασκέδασε. Αυτός με μοναδική παρέα του τον Σταύρο

Εκείνο το βράδυ όλα ήταν διπλά. Η χαρά του, ο μισθός του, η ευτυχία του τα ποτήρια με το πιοτό που πηγαινοερχόντουσαν και αυτός και ο εαυτός του που διασκέδαζαν.

Είχε χρόνια να διασκεδάσει, να ξεδώσει. Μουρμούριζε παράφωνα και ένα βουλγάρικο τραγούδι που έλεγε «Ντιλμπάνο - ντιλπέρο, καζίμι κακσεσάτι πιπέρο» ή κάτι τέτοιο.

Όταν ο ταβερνιάρης σήκωνε και το τελευταίο τραπέζι, το δικό του δηλαδή, ο Σταύρος ξεκινούσε για το σπίτι. Στο δρόμο όλα τα έβλεπε διπλά. Διπλό το δρόμο, διπλά τα φώτα, δυο τα σκυλιά που του γάβγιζαν, δυο τα φεγγάρια στον ουρανό, δυο οι αυγερινοί.

Κτύπησε δυο πόρτες και άνοιξαν δυο Μαρίες.

Τη μια, ή και τις δυο, δεν θυμάται καλά, την έσπασε στο ξύλο. Δεν θυμάται ποιον ή ποιους ήθελε να εκδικηθεί, αλλά χάρηκε να δίνει δυο -δυο τις σφαλιάρες και τις μπουνιές. Ανακουφίστηκε η ψυχή του.

Τον πήραν μόλις που το θυμάται, τι τιμή, δυο περιπολικά και τον έριξαν σε δυο κελιά.

Την άλλη μέρα αφού τον κατηγόρησαν, τον άφησαν αργά το απόγευμα. Πήγε από της Μαρίας. Είχε σκοπό να της ζητήσει γονατιστός συγνώμη, μα δεν τόλμησε. Τα λίγα πράγματα του τα βρήκε στον δρόμο. Τα ξαναπήρε στο μισό- ερειπωμένο τουρκοκυπριακό σπίτι. Έγινε ξανά παράνομος.

«Ανάθεμα» είπε στα βουλγάρικα και ξαναπήγε στην ταβέρνα. Είχε ακόμα χρήματα στις τσέπες του. Είχε κάθε λόγο να ξαναπάει στη ταβέρνα. Πονούσε η ψυχή του. Πήγε να βρει παρηγοριά.

Απόψε δεν διασκέδαζε από χαρά. Όλα άλλαξαν. Όλα τώρα του φαίνονταν μαύρα. Ήθελε και δεν ήθελε να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του. Θυμήθηκε τον αδελφό του που πέθαινε και που τότε δεν είχε καθόλου χρήματα, ούτε για να αγοράσει κάρτα για να τηλεφωνήσει στην Βουλγαρία, να δει τι γίνεται. Θυμήθηκε τα παιδιά του που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Θυμήθηκε πόσο όμορφη ήταν η γυναίκα του, που του χάρισε τρία όμορφα παιδιά και που ύστερα ασχήμεψε, χόνδρινε και κάκωσε . Θυμήθηκε τη φτώχια στη χώρα του και τις ανύπαρκτες ευκαιρίες. Θυμήθηκε το χαμόσπιτο και τη μίζερη ζωή που έκανε στην Κύπρο. Τι κάνω εδώ, σκέφτηκε. Ποιοι είναι αυτοί τριγύρω μου. Τι γλώσσα μιλάνε και δεν καταλαβαίνω τίποτε.

Και τι να δείξει στα παιδιά του όταν θα ερχόντουσαν σε λίγες μέρες.
Όλα τελικά του πήγαν στράφι.

Ποτήρι- ποτήρι, ήπιε όλα του τα χρήματα και το ξημέρωμα πανί με πανί τράβηξε για το σπίτι. Ας είναι, είπε. Έχει ο Θεός. Χαιρέτησε τα δυο φεγγάρια και τους δυο αυγερινούς και αποκοιμήθηκε στον λεκιασμένο διπλό καναπέ που η γριά γειτόνισσα του τον χάρισε πέρσι, αντί να τον πετάξει.

Την άλλη μέρα πήγε στη δουλειά με ολοκόκκινα πρησμένα μάτια. Τόσο πρησμένα και τόσο κόκκινα που νόμιζες ότι ήταν από την υπεριώδη λάμψη της ηλεκτροκόλλησης, όταν τη δουλεύεις χωρίς το μαύρο τζαμάκι..

Ξεκίνησε η δουλειά. Προτού καλά -καλά περάσουν δυο ώρες τον βρήκε το αφεντικό να κοιμάται ψηλά στη σκαλωσιά. Η μυρωδιά του πιοτού ήταν ακόμα έντονη.
Σπίρτο να του έριχνες θα άναβε φωτιά.

Τον σκούντηξε και όταν ξύπνησε ξαφνιασμένος κατάλαβε ότι όλα είχαν τελειώσει με τη δουλειά του. Η ασφάλεια στην εργασία, έλεγε το αφεντικό, δεν είναι αστεία υπόθεση. Είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα, ιδίως σε μια έντονα αναπτυσσόμενη νέα εταιρεία, σαν τη δική του. Και γιατί στο κάτω - κάτω να βγει το όνομα της εταιρείας του αν γινόταν ένα ατύχημα.

«Φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά» είπε.

Ο Σταύρος δεν κατάλαβε την παροιμία, αλλά κατάλαβε και ήταν απόλυτα σίγουρος ότι τον είχε διώξει μια για πάντα.

Πήρε το δρόμο της επιστροφής. Με μισά ελληνικά και μισά βουλγαρικά μονολογούσε και έβριζε την κακή του μοίρα.

Τι την ήθελες τη χαρά ρε Σταύρο. Τι την ήθελες την ευτυχία. Και πώς να την ελέγξεις και να την χειριστείς, άμα δεν την συνηθίσεις πρώτα.

Αυτά σκεφτόταν όλο το βράδυ και όλη την υπόλοιπη μέρα ώσπου κατά το απόγευμα σταμάτησε ένα ημιφορτηγό. Ο οδηγός κατέβηκε και κάτι είπε στο Σταύρο. Κάτι του είπε και αυτός και στο τέλος συμφώνησαν. Έδωσαν και τα χέρια.

Θα ξεκινούσε αύριο δουλειά στη φάρμα.

Δουλειά για δυο, αλλά το μεροκάματο μισό.

Αν όχι « Έχει και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια » είπε το νέο αφεντικό.

Ο Σταύρος αυτή την φορά με τα λίγα ελληνικά του την κατάλαβε την παροιμία.

Εξάλλου την είχε ξανακούσει

« Έχι και άλλες πορτοκάλε που κάνεις πορτακάλιες»

Θα πήγαινε στο μεροκάματο και ας τα μισούσε τα μισά.

Εξάλλου αυτός ξέρει τι είδε και τι έπαθε με τα σωστά.

( Αυτός είναι ο Βούλγαρος ο Σταύρος που ήρθε να δουλέψει
στην Κύπρο την μισή
και έκανε το λάθος να φέρει
και τη μοίρα του μαζί ).

Μ. Κκαϊλής
4 – 5 Μαΐου 2007

Φραγκοελιά

2007-02-11T14:32:00.000+01:00

Σήμερα ήταν καλή η μέρα

ανοιξιάτικη

Βγήκα έξω στη φύση.

Σκεφτόμουν πολλά, για τη ζωή, τον θάνατο

τους ανθρώπους

με αφορμή το τελευταίο post του Νίκου Δήμου

Φραγκοελιά

Σκέφτηκα ότι ο σοφός άνθρωπος

είναι όπως αυτή την ελιά

Είναι 500 χρονών και βάλε

( Το λάδι της το γεύτηκε το 1489 μ.χ η τότε βασίλισσα της Κύπρου Αικατερίνη Κορνάρο, το γεύονται και σήμερα οι φτωχοί αγρότες που την περιποιούνται )

κί όμως δίνει ακόμα υγιείς καρπούς,

δροσερή σκιά, ξεχωριστό ξύλο, ακόμα και θαυματουργά φύλλα

Ζάρωσε, το σχήμα της δεν είναι και τόσο συμμετρικό αλλά έχει ρίζες βαθειές. Έμαθε να αντέχει στις κακουχίες και στις δυσκολίες της ζωής

Ύστερα σκέφτηκα ότι η ηλικία του ανθρώπου δεν μετριέται με τον χρόνο μεταξύ της ημέρας της γέννησης του και του σήμερα αλλά από τις εικόνες, τις μνήμες, τις γνώσεις τις εμπειρίες και τα συναισθήματα του

Διαμέσου της ( σκέφτηκα στη συνέχεια) βλέπουμε πράγματα,

στην αρχή ζομφά

Αλλά μετά πιο καθαρά και με ορίζοντα

Σημ: Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών, η Κύπρος, κατελήφθη από τον βασιλιά της Aγγλίας Pιχάρδο τον Λεοντόκαρδο, κατά τη μετάβασή του στους Aγίους Tόπους. O Ριχάρδος μεταβίβασε την Κύπρο σε Τάγμα Ιπποτών, τους Ναΐτες, που στη συνέχεια την πούλησαν στους Λουζινιάν της Γαλλίας, οι οποίοι εγκαθίδρυσαν σ' αυτήν φεουδαρχικό βασίλειο, κατά το πρότυπο των συστημάτων της Δύσης.Η περίοδος των Λουζινιάν κράτησε από το 1192 ως το 1489 μ.Χ., όταν η τελευταία βασίλισσα της δυναστείας, η Αικατερίνη Κορνάρο, εξαναγκάστηκε να μεταβιβάσει τα δικαιώματά της στη Δημοκρατία της Βενετίας, που κυβέρνησε την Κύπρο ως την κατάκτησή της από τους Τούρκους το 1571.

Άδεια βαγόνια

2007-01-25T23:02:00.000+01:00

Άδεια βαγόνια τα λόγια μας
σε γραμμές κουρασμένες

Πορεία μας η δύση

Βάζουμε αντήλιο το ένα μας χέρι

Το άλλο είναι βουτηγμένο
στην άδεια ψυχή μας

Η πορεία δεν προβλέπει επιστροφή

ο οδηγός δεν θυμάται την αγάπη

ο εισπράκτορας δεν έχει έλεος

Το βράδυ καταφθάνει ανάστερο

Άδεια βαγόνια τα λόγια μας
σε γραμμές κουρασμένες

Μ. Κκαϊλής

22 Ιανουαρίου 2007

Οριακοί χρόνοι

2007-01-12T23:10:00.000+01:00

Οριακοί χρόνοι

Αφιερωμένο στις πολυεθνικές, στους Μαθουσάλες,

στον George W Bush

και στους άλλους πιστούς υπηρέτες τους

Αυτή την ώρα που λιώνουν οι πάγοι στους πόλους και που

οι αρκούδες ξενυκτούν

Άρρωστή γη
Πυώδης πληγή

Θάλασσα στείρα

Καθηλωμένα πουλιά
Διψασμένα παιδιά

Θαμπά αστέρια

Καχύποπτοι διαβάτες
Μελλοθάνατοι επιβάτες

Τρομαγμένα δένδρα

Άρρωστη γη
Γκρίζα αυγή

Κουρασμένο οξυγόνο

Ασυνάρτητες λέξεις
Ανώφελες ζεύξεις

Μεταλλαγμένες νιφάδες

Πλασματική ευτυχία
Μαζική υστερία

Νερό σκοτωμένο

Άρρωστη γη
Μύριοι ναυαγοί

Φως προδομένο

Άρρωστη γη
Μονόλεπτη σιγή

Σφυρίζει ένα τρένο

Παρακαλώ δείτε το video

http://climate.weather.com/?ref=fbe8df184809ed97101d30b655df316cd3c40cd6

Παρακαλώ διαβάστε το αρθρο

http://www.domain-b.com/economy/environment/20070203_benefits.html

Περιμένω ένα μήνυμα

2006-12-28T21:15:00.000+01:00

Περιμένω ένα μήνυμα,

Στη διαδρομή ξέχασα τι,

Νιώθω τη σημασία του

Προσπαθώ να ερμηνεύσω τον κύκλο γύρω μου
την έλξη, τον ορίζοντα, το χάος, τη γαλήνη, το νερό

Ακαταλαβίστικες σειρές μπιτ με βομβαρδίζουν
Διαπερνούν τα κύτταρα μου

Δεν δίνουν νόημα

Στην επεξεργασία, μου βγαίνουν ήχοι ακαθόριστοι
άρρυθμοι, στριγκοί

Τα βράδια κοιτάζω τους γαλαξίες
και βυθίζομαι ακόμα πιο βαθιά ,
στο βάλτο της άγνοιας μου

Να ταιριάξω μια γωνιά μονάχα στο παζλ

Κι’ ύστερα να κοιμηθώ

Και σαν κοιμηθώ

Να με πάρει η αστρική θύελλα
σε χρόνο μηδέν

στην άλλη άκρη της αβύσσου

Μ. Κκαϊλής

28-29 Δεκεμβρίου 2006

Θα φύγω

2006-10-26T22:44:00.000+02:00

Θα φύγω

Ο δρόμος γκρίζος
σαν μολυβιά ακανόνιστη
σε τσαλακωμένο χαρτί

Κάθε πτυχή βουνοκορφή
και πίσω της
δεν παραφυλάει η έκπληξη
μονό το προφανές

Τα δένδρα είναι μονάχα δένδρα
κι οι πιθανότητες μικρές

Κοιτάζω τα φώτα
Φυλακισμένο φως σε στρογγυλές λυχνίες
αναβοσβήνει κόκκινο πράσινο κίτρινο
και πάλι κόκκινο

Με κατευθύνει

Κι΄ όλο φεύγω
ή νομίζω πως φεύγω

Αφήνω πίσω μου ψίχουλα

Με τις γυμνές πατούσες μου
αφήνω αποτυπώματα στο άρρωστο χώμα

Θα έρθω αύριο από εδώ?

Ποιος ξέρει τι είναι το αύριο

Ποιος ξέρει αν αύριο το εδώ
θα σημαίνει ακόμα εδώ
ή αν θα μεταλλαχθεί σε εκεί?

Πόσα θα μάθω περπατώντας

Πόσα είδα με τα μάτια κλειστά

Πότε χόρτασε το βλέμμα παπαρούνες και φεγγάρια

Ποιος λέει πως φτάνει

Θα φύγω

Ο δρόμος γκρίζος
η εποχή Φθινόπωρο
η αγάπη συμβατική
οι λέξεις αποκούμπι

Το ταξίδι συνεχίζεται

Μαζεύω τους σταθμούς
φτιάχνω χρωματιστά μπουκέτα

Σας τα χαρίζω
με περίσκεψη

Μ. Κκαϊλής
26.10.2006

Αστρόσκονη

2006-08-31T21:19:00.000+02:00

«Εσύ παίζεις
στην άλλη διάσταση
και γω λιώνω σε τούτη

Κυνηγώ μια πεταλούδα
με το τρύπιο μου δίκτυ στην Κίνα
( Έχω πάρτι απόψε
μη μου το χαλάσει πάλι )

Ένα σκουλήκι έψαχνε στο χώμα για την τρύπα του
Μια καρακάξα το έφαγε.

Τόσο απλά

Έμεινε Μαύρη και άραχνη
η τρύπα

Ένα φίλο μου τον λένε Χρόνη
Ήρθε με την μηχανή του και με πήρε πίσω

Είδα την μάνα μου έγκυο
να τραβά νερό απ΄ το πηγάδι

Κοίταξα μέσα στο πηγάδι
( άλλη μαύρη τρύπα κι’ αυτό )
Είδα άστρα και πλανήτες στο νερό του
και μένα μωρό παιδί

Είδα τους φίλους μου να παίζουν
χωρίς εμένα

Πού ήμουν πάλι?

Πήγα να μιλήσω
μα δεν είχα φωνή

Νομίζω πως πέθανα

Εγώ πέθανα
και το γιασεμί μυρίζει

Βρέχει
και το χώμα μυρίζει

Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό
δεν μπορεί να είναι αλήθεια

Τώρα όμως, ψέματα ή αλήθεια, τρέχω με το φως

Τώρα τρέχω δίπλα στο φως
με τη μηχανή

Ιδρώνουμε όλοι
νετρόνια, φωτόνια,
κι' η μηχανή

Τελικά σκουλήκια, σκουληκότρυπες, καρακάξες, μηχανές
όλοι ίδιοι είμαστε

Όλοι δέσμιοι του χάους

Μοιραίοι παίκτες
σε σικέ? παιγνίδι

Υποψήφιοι χαμένοι

Στο διάστημα

Η Αληθινή εικόνα

2006-07-27T13:07:00.000+02:00

Σχετικά με τη συζήτηση για τον πόλεμο Ισραήλ Λιβάνου που συνεχίζεται.

Καλές οι διαπιστώσεις

Αλλά να μη ξεχνούμε την πραγματική αιτία των πολέμων που δεν είναι άλλη από τα συντήρηση και επαύξηση των συμφερόντων, οικονομικών και άλλων, των γερακιών και το πάθος τους για παντοκρατορία.

Και η καημένη η ειρήνη αποδεικνύεται και πάλι " ασύμφορη ".

Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι αν
κουνούσαν το μικρό τους δακτυλάκι, αν εφάρμοζαν κάποια προγράμματα με στόχο την καθιέρωση της Ειρήνης στον πλανήτη, θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα.

Αντί αυτού προάγουν την τρομοκρατία. Τη δική τους και των άλλων.

Το ίδιο μήπως δεν ισχύει και με το περιβάλλον που καταστρέφεται.

Ποιοι δεν υπογράφουν τις συνθήκες προστασίας του και γιατί ?

Και στο τέλος -τέλος, αφού ούτε ένα σκοτωμένο, πεινασμένο, ακρωτηριασμένο, απορημένο, αθώο παιδί δεν καταφέρνει να συγκινήσει τις ψυχές αυτών που μπορούν να μιλήσουν και δεν το κάνουν, τότε που βρίσκεται η σωτηρία ?

Μήπως στον Ο.Η.Ε. που συνήθως σωπαίνει ή μιλά όταν είναι αργά ?

Μήπως στην Ευρώπη των ανενεργών και αναποτελεσματικών
( έτσι δυστυχώς αποδεικνύεται ) αρχών της ?

Ή ίσως στους Λαούς,

Ίσως μόνο σ' αυτούς αν τελικά μπορέσουν ( πίσω από τα προπετάσματα καπνού )
να δουν την αλήθεια

Πρέπει να βλέπουμε την εικόνα, έξω από αυτή,
για να την βλέπουμε ολόκληρη.

Το καλοκαίρι έρχεται

2006-05-27T10:06:00.000+02:00

Το καλοκαίρι έρχεται ( ήρθε )

Φυγή στο γαλάζιο

Από το ένα στο άλλο νησί
από το ένα στο άλλο όνειρο ...

Χαιρετισμούς από την Κύπρο

2006-05-01T23:55:00.000+02:00

Χαιρετισμούς από την Κύπρο.

Ανθοί ροδακινιάς, ηλιακοί θερμοσυσσωρευτές, σπίτια, νέφη, δένδρα, άνθρωποι,
Κλέβουμε φως και ζεστασιά
από τον λιόντα του ουρανού.

Ποιος μπορεί να τον αμφισβητήσει !
Είναι εκεί και μας κοιτά, από τότε που ήρθαμε.
Και όταν θα έχουμε φύγει εκείνος θα είναι εκεί .

Ποιος μπορεί να τον αμφισβητήσει !

Τον ήλιο τον ηλιάτωρα.
Τον λιόντα του ουρανού.

2006-04-02T13:20:00.000+02:00

Test