Saturday, March 07, 2015

Φτώχια τεχνητή

 Φτώχια τεχνητή

 
Έλειπε μου μια λέξη τζιαι σήμερα ήβρα την
Έτσι αποφάσισα να το αναρτήσω.
 
Αλλάξαν λλίον ( ναι και όχι ) τα γεγονότα
αλλά φοούμε πως η ουσία είναι μία
   
Φτώχια τεχνητή

Σε φτώχια τεχνητή
μας ρίξαν  και σε λούκι
Μας δέσαν σε παλούκι
και μην ρωτάς γιατί
 
Μας  πήραν τα πουγκιά
μας πήραν τις φανέλες
Μας είπανε κουρέλες
μας κόψαν τη μαγκιά
 
Μας βάλαν σε μνημόνιο
κατακρατούν τη δόση
Μας στείλαν και την τρόικα
για να μας συμμορφώσει
 
Μας είπαν ακαμάτηδες
χαμίνια, μπαταξήδες
Κι ας είμαστε καλόπαιδα
λεβέντες και ατσίδες
 
Σε θέση αμυντική
μας ρίξαν και σε κρίση
Μας τάπωσαν τη βρύση
και μην ρωτάς γιατί
 
Μας  πήραν τα προικιά
 μας κόψαν και τον ΕΛΑ
Μας άναψαν φουρνέλα
μας κάψαν τα βρακιά
 
Μας απειλούν με πτώχευση
στο πάτο να μας ρίξουν
Στοχεύουν χεροπόδαρα
όλους να μας τυλίξουν
 
            Μας είπανε αγνώμονες              
            και φύτρα του ασώτου              
           Κι ας  είμαστε  φιλότιμοι              
          φίνα παιδιά του Νότου              
 
1 Φεβρουαρίου 2015

 
 
 

Wednesday, December 03, 2014

 
Εμπνευσμένο από την τελευταία ανάρτηση του φίλου Aceras anthropophorum.   
 
Τι είν' η πατρίδα μας
 
 
 
Ιωάννης Πολέμης ( 1862-1924 ): ποιητής και θεατρικός συγγραφέας από την Αθήνα
 
Τι είναι η πατρίδα μας

Τι είναι η πατρίδα μας
 
Τι είναι η πατρίδα μας; μην είν οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην ειν΄ο ήλιος της που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;
 
Τι είν η πατρίδα μας; μην ειν τα λαμόγια;
Μην είν τα bonus των τραπεζών;
Των ηγετών μας τα κούφια λόγια
που τα πιστεύουνε στρατιές χαζών;
 
Μην είναι καθε της ρηχό ακρογυάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει;
κάθε της θάλασσα κάθε στερια;
 
Μην είναι κάθε της, κοινό ρεμάλι
και κάθε αλήτης που την πουλά;
κάθε καθήκι που μας προσβάλλει,
στην οικουμένη που όλο γελά;
 
Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή;
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;
 
Μην είναι τάχατε τα υποθηκευμένα
φυσικά αέρια πριν να αντληθούν,
Ή όσοι δουλεύουνε και εσάς και εμένα
Αντί να πάνε να """"θουν ( να αναπαυθούν )
 
Όλα πατρίδα μας κι' αυτά κι' εκείνα,
και κάτι που' χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα  
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!  
 
Όλα πατρίδα μας και αυτά και κείνα
και κάτι που είχαμε για τα στερνά
μας το κουρέψανε κι ήρθε η πείνα
και κράζει από μέσα μας άδεια η κοιλιά
 
( Με σεβασμό  )
( Με ιεροσυλία )

Διασκευή: Kkai Lee ( 1956 20??- ): άτσαλος αντιγραφέας που το Τάδε Χωρκό 

 
1 Δεκεμβρίου 2014
 
 

Sunday, April 06, 2014

Europe according to a German



Το μεγάλο ερωτηματικό 
?




Ε' τελικά είμαστε η μικρόττερη χώρα με το μεγαλύττερο ερωτηματικό

της Ευρώπης ( και όχι μόνο )

ή εν μας λαμβάνουν υπόψη

ή εν μας ξέρουν

ή εν ασχολούνται μαζί μας.

Τζιαι εμείς που ενομίζαμεν ότι είμαστε το αρφάλι της γης !

Θα εμπορούσαν τουλάχιστον να εβάλλαν την φουκού αν δεν έννεν άλλο,

κανένα χαλλούμι, καμμιάν σιεφταλιά

η έστω μια μηχανή κουρέματος ( ψιλή ),

κάτι τέλος πάντων.

  

Friday, January 24, 2014


Προς φίλους, και ομοιοπαθείς 
 
 
 

Φθινοπωρινή ερώτηση 

( μεσοχείμωνα ) 

 
Τώρα που φθίνουν τα οπώρα
πως θα επιβιώσει η χώρα ?
 
Μόνο όποιος βρει την λύση
ας  μιλήσει
 
Αλλιώς ας σωπάσει
αδιάφορο κι αν σκάσει
 
Γιατί μπουχτήσαμε από λόγια
στα Μ. Μ. Ε.  και στα ιστολόγια
 
Με τα λόγια ποτέ δεν χορταίνεις
κι ούτε για λίγο καιρό ξαποσταίνεις
μήτε προς τη δόξα τραβάς
 
Μόνο άνεργος μένεις
και πεινάεις, πεινάεις πεινάς
 
Κάποτε που ήτο Έαρ
την αράζαμε με «ωχ αδελφέ»
και με «Who care (s)»
 
Κι ‘ ύστερα σαν μπήκε Θέρος
μας ετύφλωσε κι ο έρως
 
Γίναμε τζιτζίκια όλοι
με φραπέ και αραξοβόλι
 
Των εχθρών μας τα φουσάτα
τα συγχύσαμε με BRADA
 
Ήρθε και έφυγε ο τρικέφαλος λίβας
κι αναστάτωσε την άγια, τη μακαρία  τη γη μας
 
Και μια νύχτα με την ψιλή μας κουρέψαν
και ότι απόμεινε στην πάντα κι αυτό μας το κλέψαν
 
Και καήκαν τα σπαρτά μας
Επτωχεύσανε οι πόλεις  και πεινάσαν τα χωριά μας
 
Κι οϊμέ ήρθε παγωμένος σκληρός ο χειμών
και το μαύρο το σκότος στους οίκους ημών
 
Και αφού η βλακεία μας ποτέ δεν πεθαίνει
Ψιλό γαζί μας δουλεύουν ακόμα  οι ξένοι
 
Και όταν μας πάρουν και αέριο και σπίτι
θα μας μείνει μονάχα γυμνή η Αφροδίτη
 
Και στο ύπαιθρο πλέον δυστυχείς απλωμένοι  
αν δεν μας φάν τα θεριά
 
Στοίχημα ένα προς δέκα
 
θα ξανάρθει ανδρειωμένη
 
η γλυκιά λευτεριά.



Αφού ήρτεν που ήρτεν
Είπα να το μοιραστώ

 
  

 

 

Thursday, March 28, 2013

Η συνταγή του πόνου

Αντί Ελλάδα βάρτε Κύπρο και όπου Αμερική προσθέστε Ευρώπη ( Αν επιθυμείτε να είσαστε πιο συγκεκριμένοι βάρτε Γερμανία ). Η συνταγή ποτέ δεν αστοχεί. Πάντα φέρνει ανθρώπινη δυστυχία και πόνο. 


   

Friday, December 21, 2012


Παρωδία
( για το τέλος του κόσμου )


Περιμένοντας τους Βαρβάρους
-Τι περιμένουμε στο ίντερνετ σκυμμένοι;

Θα σβήσει η γη, 21 του Δεκέμβρη 2012 σήμερα
-Γιατί στo κοινοβούλιο τόση αμηχανία;
Τι κάθονται οι βουλευτές  με τα κεφάλια κάτω;
-Γιατί έχουμε 21 κι’ η γη θα σβήσει σήμερα
Τι φόρους νέους τι άλλα τέλη να ψηφίσουν; 
Αφού  ο αστεροειδής όλη τη γη θα κάψει
-Γιατί ο πρόεδρος μας τόσο πρωί σηκώθη
και πήγε άξαφνα επίσκεψη στο αστεροσκοπείο
 Γιατί κοιτάζει όλο ψηλά και το κεφάλι ξίνει
-Γιατί έχουμε 21 κι’ η γη θα σβήσει σήμερα
Κι ο πρόεδρος πρώτος θέλει να δει
τον αστεροειδή να πέφτει. Ίσως την όψη του
τη δει και ξεστρατήσει.  ( Το πιο πολλή
ας πάρει στο άπειρο όσους μπορεί αντιπάλους )
-Γιατί τον ακολούθησαν εκεί οι αυλικοί του
με κρεμασμένα κιάλια στο λαιμό τους
κι από ένα σταυρό κρατώντας στο δεξί τους
Έχοντας μια Γραφή στην τσέπη τους Αγία.
Γιατί να πάρουν σήμερα χαρτοφυλάκια
Και λίστες για διορισμούς έκτακτων υπαλλήλων;
Γιατί έχουμε 21 κι’ η γη θα σβήσει σήμερα
Και τέτοια πράγματα πώς θα βοηθήσουν;
-Γιατί οι λαλίστατοι των ΜΜΕ έχασαν τη φωνή τους τώρα
Και τίποτα δεν λένε εκεί που όλα τα ξέραν;
Γιατί έχουμε 21 κι’ η γη θα σβήσει σήμερα,
σημασία πια δεν έχουν οι εξυπνάδες
- Γιατί να αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία;
κ’ η υστερία  ( Τα πρόσωπα πώς κιτρινίσαν )     
Γιατί να φεύγουνε όλοι άρον - άρον 
Τα χρέη τους λογίζομαι πάλι πως θυμηθήκαν;
Γιατί είναι απόγευμα κι’ ο αστεροειδής δεν ήρθε
άλλοι είπανε πως πέρασε ξυστά
Κι’ άλλοι πως δεν υπάρχει
Και τώρα τι θα γένουμε που ζούμε ακόμα
Η 21η του μηνός ήταν μια κάποια λύσις
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης   
Kkai - Lee Π.ως τα Γράφεις