Friday, December 17, 2010

Καλά Χριστούγεννα



Πάνω στο τραπέζι ( ταμπλώ του πινγκ-πονγκ ) στον καφενέ – σύλλογο, είσιεν απλωμένα διάφορα παιχνίθκια τζιαι άλλα αντικείμενα.


Μολύφκια, πέννες, κουτσακοτήρκα ( μανταλάκια ) φούσκες, ,( μπαλόνια ), αυτοκινητούθκια, κατσαμπούνες, ( ??? ) κούκλες, πισκόττα, σιοκκολάτες τζιαι διάφορα άλλα πράματα της εποχής.


Είσιεν τζιαι έναν τρενουί ( τρενάκι ) που ήταν το μεγάλο δώρο. Ομπρός ( μπροστά ) που ούλλα τα παιχνίθκια είσιεν τζιαι έναν νούμερο.


Μπροστά που το τρενούιν το νούμερο ήταν το 18.


Το τρενούιν ήταν σκουρόχρωμο, τζιαι εκινήτουν με τες παταρίες, μεγάλη υπόθεση για την τότε εποχή, τζιαι σε κάθε λλίην απόσταση εσφύραν ( ουουου – οουουου ).


Εμαγεύτηκα.


Άρκεψα τζιαι παρακάλουν τον Θεό πέρκει ( μακάρι ) να είμαι εγιώ ο τυχερός που θα το κερδίσει.


Εγοράζαν ούλλοι λαχνούς ( μισό σελίνι τον ένα ). Επκιάνναν τον λαχνόν τους που το σακκουλλούιν τζιαι οι υπεύθυνοι του συλλόγου εδειούσαν τους το δώρον που εκερδίζαν.


Εγώ ήμουν μονοδείκλητος πάνω στο τρενούιν.


Τίποτε άλλον δεν θα με έκαμνεν ευτυχισμένον.


Ετραβήσαν τον λαχνόν τους πάνω που τους μισούς τζιαι κανένας τους εν εκέρτισεν το τρενούι.


Είχα ελπίδες.


Ετράβησα τζιαι εγιώ έναν αριθμό τζιαι το θαύμα εγίνηκεν.


Ήταν το 18.


Αμέσως εγίνηκα το πρόσωπο τζείνων των Χριστουγέννων . Μα εμέναν έν με ένοιαζεν. Ήμουν ευτχισμένος που εγίνηκεν δικό μου το τρενούι.


Έφυα τζιαι επήα στο σπίτι μου τζιαι άρκεψα να παίζω. Έπαιζα, έπαιζα ώσπου τζιαι ελείψαν οι παταρίες.


Αθθυμούμαι ότι έππεσα την νύκτα στο κρεβάτι τζιαι εν ετζοιημούμουν που την αγωνία μου να ξημερώσει για να ξαναπαίξω με το τρενούιν μου, που ήταν σταθμευμένο δίπλα που το μαουλούτζιην ( μαξιλάρι ) μου.


Τόσον ακριβά ήταν τα δώρα πριν 45 χρόνια τζιαι τόσο δυσεύρετα.


Καμιάν φοράν έπρεπε να το κερδίσεις το δώρο για να το αποκτήσεις, γιατί να το γοράσεις ήταν αδύνατο.


Ήταν που τα καλά μου τα Χριστούγεννα.


Θθυμούμαι τα ακόμα με αγάπη τζιαι νοσταλγία


Εύχομαι σε ούλλους Καλά Χριστούγεννα τζιαι να αποκτήσει ο καθένας τζείνο που επιθυμεί.


7 comments:

ρίτσα said...

:)
τι ζεστή ιστορία.
θυμάμαι και εγώ πόσο σημαντικό δώρο ήταν το τρενάκι. εμάς δεν μας αγόρασε ποτέ το παπάς μου αλλά είχε αγοράσει στο βαφτιστικό του και παίζαμε και εμείς με την ώρα μαζί του. ήταν τόσο εντυπωσιακό στα μάτια μας!
λες να κερδίσει ο λαχνός μας αυτά τα χριστούγεννα;

καλά να περάσεις

kkai-Lee said...

Σου το εύχομαι Ρίτσα και ότι άλλο ποθείς.

μαθητούδι said...

:)

stalamatia said...

Μεγάλη η αγωνία με τους λαχνούς ποτέ δεν κέρδιζα τίποτε ,οι λαχνοί ήταν στο δημοτικό τα χριστούγεννα και πάντα είχαν μιαν τούρτα( σπουδαίο πράγμα για τότε) και μια γαλοπούλα εσκοτωνούμαστε να πουλήσουμε τους λαχνούς που μας αναλογούσαν και πάντα είχαμε την ελπίδα να κερδίσει ο δικός μας λαχνός ,αλλά δεν...
Κατσαμπούνα= καραμούζα :))
Καλά Χριστούγεννα Κκαϊλί μου και ο καινούριος χρόνος να σας φέρει κάθε ευτυχία και χαρά.

kkai-Lee said...

Μαθητούδι καλωσόρισες

Σταλαματιά, παραδέκτου, είσιεν πιο γλυτζιάν τούρτα που τζείνην του λαχείου των Χριστουγέννων στο δημοτικό? Πράγματι ήταν σπουδαίο πράγμα για την τότε εποχή. Τωρά εγεμώσαν οι τόποι εκατόν λογιών γλυκά αλλά δεν συγκινουν ούτε εμάς ούτε τα παιθκιά μας.

Επίσης εύχομαι σε σένα και στην οικογένεια σου Καλά Χριστούγεννα, και Χρόνια Πολλά και καλά

Νυχτερινός Ποδηλάτης said...

Τούτη την ηδονική αγωνία σου να ξημερώσει για να ξαναπαίξεις με το τρενούι σου την ψάχνουμε μια ζωή. Σε νέους δίσκους, νέα βιβλία, καινούργια ποδήλατα, έρωτες. Τόσο όμως αγνή και ευτυχισμένη αγωνία δε συναντάς σε ενήλικες. Άρεσε μου πάρα πολλά η ιστορία σου.

Aceras Anthropophorum said...

Να σαι καλά τζιαι να ποιείς τζιαι τον νέον χρόνο να σε σιαιρούμαστιν.